Η UEFA έκανε μια κίνηση που, αν και μοιάζει συμβολική, μπορεί να αποδειχθεί ουσιαστική: θεσπίζει ετήσια βραβεία για τον κορυφαίο άνδρα και την κορυφαία γυναίκα διαιτητή. Και μόνο το γεγονός ότι η διαιτησία αντιμετωπίζεται πλέον ως κομμάτι που αξίζει αναγνώριση –και όχι μόνο κριτική– είναι μια μικρή αλλαγή νοοτροπίας.
Για χρόνια ο διαιτητής είναι ο «εύκολος στόχος» κάθε ήττας, το πρόσωπο που μπαίνει στο κάδρο μόνο όταν κάτι πάει στραβά. Όμως το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να μιλά για αξιοπιστία και fair play, αν δεν προστατεύει τον ρόλο που κρατά τον αγώνα δίκαιο. Σε μια εποχή που το VAR δεν έφερε ηρεμία αλλά περισσότερη ένταση, η αποκατάσταση του κύρους της διαιτησίας είναι κεντρικό ζητούμενο.
Το στοίχημα, βέβαια, είναι τα βραβεία να μην μείνουν μια ωραία τελετή. Αν συνοδευτούν από σοβαρή αξιολόγηση και πραγματική στήριξη στους διαιτητές, τότε μπορεί να είναι η αρχή για κάτι μεγαλύτερο: ένα ποδόσφαιρο που θα θυμάται ότι χωρίς σεβασμό στη διαιτησία, δεν υπάρχει σεβασμός στο ίδιο το παιχνίδι.
