Ο Παναθηναϊκός έφερε 1-1 με την ΑΕΛ και, αν υπάρχει κάτι πιο εξοργιστικό από το αποτέλεσμα, είναι το πώς ήρθε. Όχι επειδή “δεν έκατσε”. Αλλά επειδή η ομάδα μπήκε στο ματς σαν να παίζει φιλικό Αυγούστου. Χωρίς ένταση, χωρίς πείσμα, χωρίς την παραμικρή αίσθηση ότι κυνηγάει στόχο. Το πρώτο ημίχρονο ήταν κανονική αγωνιστική παραίτηση.
Η ΑΕΛ έκανε το απλό και κέρδισε το δικαίωμα να κοιτά τον Παναθηναϊκό στα μάτια: έκλεισε χώρους, περίμενε, χτύπησε στην κόντρα και προηγήθηκε δίκαια. Και τότε, ξαφνικά, οι “πράσινοι” θυμήθηκαν ότι παίζουν εντός έδρας. Όχι γιατί είχαν σχέδιο, αλλά γιατί τους έπιασε πανικός.
Η ισοφάριση ήρθε από μια έμπνευση και ένα καθαρό τελείωμα του Μπακασέτα. Αλλά δεν γίνεται κάθε Κυριακή να περιμένεις να σε σώσει ένας παίκτης, επειδή η υπόλοιπη ομάδα μοιάζει να έχει ξεχάσει τι σημαίνει να επιτίθεσαι με συνέπεια. Και μετά να βαφτίζεις την ισοπαλία “αντίδραση”.
Η τετράδα δεν φεύγει επειδή ο Παναθηναϊκός είναι άτυχος. Φεύγει επειδή είναι μαλθακός. Και όσο συνεχίζει να παίζει έτσι, δεν θα χάνει απλώς βαθμούς. Θα χάνει και τον τελευταίο λόγο που έχει ο κόσμος να τον πιστεύει.
