Το Ίντερ – Γιουβέντους ήταν ένα ντέρμπι που τα είχε όλα: ένταση, ρυθμό, γκολ, ανατροπές και φινάλε που κράτησε τους πάντες μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Κι όμως, όπως συμβαίνει όλο και συχνότερα, το ποδόσφαιρο δεν ήταν αυτό που έμεινε. Το παιχνίδι πέρασε σε δεύτερη μοίρα και στο προσκήνιο βρέθηκε ξανά ο διαιτητής.
Η αποβολή του Καλούλου στο 42’ ήταν η φάση που άλλαξε το κλίμα. Μια απόφαση που πολλοί θεώρησαν υπερβολική και αρκετοί χαρακτήρισαν ξεκάθαρα λανθασμένη, καθώς επηρέασε τις ισορροπίες σε ένα ματς όπου κάθε λεπτομέρεια μετράει διπλά. Σε τέτοιες βραδιές, μια δεύτερη κίτρινη δεν είναι απλώς μια κάρτα: είναι η σπίθα που πυροδοτεί την οργή, τις καταγγελίες, τις θεωρίες και την ατελείωτη κουβέντα της επόμενης μέρας.
Μέχρι εδώ, μιλάμε για ποδόσφαιρο. Για κρίση, για κακή διαχείριση, για λάθος. Το πραγματικό πρόβλημα ξεκινά από το σημείο που η συζήτηση βγαίνει από τις τέσσερις γραμμές. Από το σημείο που ο διαιτητής δεν γίνεται απλώς αντικείμενο κριτικής, αλλά στόχος. Και όταν το πράγμα φτάνει σε απειλές, όταν στο κάδρο μπαίνει η οικογένεια και τα παιδιά του, τότε δεν μιλάμε για «πάθος». Μιλάμε για μια αρρωστημένη πλευρά του ποδοσφαίρου που εδώ και χρόνια μεγαλώνει και κανείς δεν τη σταματά.
Η εικόνα της έντασης μετά τη λήξη, οι φωνές, οι επιθέσεις στη φυσούνα, όλα αυτά μπορεί να μοιάζουν «φυσιολογικά» για ένα ντέρμπι, στην πραγματικότητα όμως λειτουργούν σαν καύσιμο. Δίνουν το σήμα ότι η στοχοποίηση είναι θεμιτή. Και όταν το μήνυμα αυτό φτάσει στα λάθος χέρια, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: το παιχνίδι μετατρέπεται σε άλλοθι για βία.
Το ποδόσφαιρο μπορεί να αντέξει ένα λάθος σφύριγμα. Δεν μπορεί όμως να αντέξει την κανονικοποίηση της τοξικότητας. Γιατί σήμερα είναι ο Λα Πένα, αύριο θα είναι κάποιος άλλος. Και στο τέλος, θα μιλάμε για διαιτητές που δεν φοβούνται να κάνουν λάθος, αλλά φοβούνται να ζήσουν την επόμενη μέρα.
Κι αυτό είναι το πραγματικό σκάνδαλο. Όχι μια δεύτερη κίτρινη. Αλλά το ότι μια δεύτερη κίτρινη αρκεί για να ξεκινήσει ένας κύκλος που δεν έχει καμία σχέση με ποδόσφαιρο.
