Η νέα σύμπραξη της FIFA με το αποκαλούμενο Συμβούλιο Ειρήνης, πρωτοβουλία που συνδέεται με τον Ντόναλντ Τραμπ, παρουσιάστηκε ως τομή για την ανασυγκρότηση της Γάζας μέσω του ποδοσφαίρου. Στα χαρτιά, το σχέδιο προβλέπει δεκάδες μικρά γήπεδα, ακαδημία και εθνικό στάδιο, μαζί με προγράμματα απασχόλησης και κοινωνικής ένταξης. Στην πράξη, όμως, γεννά εύλογες απορίες.
Σε μια περιοχή που εξακολουθεί να μετρά απώλειες, κατεστραμμένες υποδομές και βαθιά κοινωνικά τραύματα, η προτεραιότητα που δίνεται σε αθλητικές εγκαταστάσεις μοιάζει περισσότερο με συμβολική κίνηση παρά με απάντηση στις άμεσες ανάγκες. Το ποδόσφαιρο μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο συνοχής, αλλά δεν υποκαθιστά βασικές υποδομές υγείας, στέγασης και ασφάλειας.
Ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, επενδύει διαχρονικά στην ιδέα ότι το άθλημα μπορεί να ενώσει κοινωνίες. Ωστόσο, η εμπλοκή ενός παγκόσμιου αθλητικού οργανισμού σε ένα τόσο σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον ενισχύει την αίσθηση ότι το ποδόσφαιρο χρησιμοποιείται και ως εργαλείο διεθνούς επιρροής.
Η εξαγγελία για επενδύσεις και μακροπρόθεσμη ανάπτυξη ακούγεται θετική. Το ζητούμενο, όμως, είναι ποιος θα ελέγχει την υλοποίηση, ποια θα είναι η διαφάνεια στη διαχείριση των πόρων και αν οι τοπικές κοινωνίες θα έχουν ουσιαστικό ρόλο ή απλώς θα αποτελέσουν το σκηνικό μιας διεθνούς επικοινωνιακής καμπάνιας.
Η FIFA δηλώνει ότι συμβάλλει στην ειρήνη. Το αν αυτή η πρωτοβουλία θα αφήσει πραγματικό κοινωνικό αποτύπωμα ή θα λειτουργήσει ως γεωπολιτικό «μακιγιάζ» θα κριθεί στην πράξη. Μέχρι τότε, οι εξαγγελίες παραμένουν εντυπωσιακές, αλλά η πραγματικότητα στο έδαφος απαιτεί κάτι πολύ περισσότερο από γήπεδα και τελετές υπογραφής.
