Η λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη», με το… μπάχαλο που προκάλεσε στην ευρύτερη περιοχή, έστειλε ροές μεταναστών και προσφύγων στη γηραιά ήπειρο, οι οποίοι διεκδικούσαν το δικαίωμά τους στη ζωή
Από την οικονομική κρίση έως τα σημερινά αδιέξοδα, η Ευρώπη εγκλωβίζεται μεταξύ γεωπολιτικών σχεδιασμών και μεταναστευτικών πιέσεων, αναζητώντας μια νέα, εμπνευσμένη και πραγματικά αυτόνομη ιστορική πορεία.
Στις απαρχές της προηγούμενης δεκαετίας, τότε που η ενωμένη Ευρώπη έδινε μάχη επιβίωσης και διατήρησης της διεθνούς αυτονομίας της, στη σκιά και των πολυεπίπεδων συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που το 2008… προκάλεσε ο αμερικανικός παράγοντας, μέσω της κατάρρευσης της Lehman Brothers, στα… υπόγεια του State Department και του… Λάνγκλεϊ, εκεί όπου εδρεύει το αρχηγείο της CIA, εκπονήθηκε ένα σχέδιο περαιτέρω απομείωσης του διεθνούς αποτυπώματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη», με το… μπάχαλο που προκάλεσε στην ευρύτερη περιοχή, έστειλε ροές μεταναστών και προσφύγων στη γηραιά ήπειρο. Κύματα ανθρώπων που διεκδικούσαν το δικαίωμά τους στη ζωή, διαφεύγοντας από εμπόλεμες ζώνες. Κύματα ανθρώπων που ήταν δύσκολο να αντέξει, να σηκώσει, να διαχειριστεί η Ευρώπη σε επίπεδο οικονομίας. Κύματα ανθρώπων που αποδείχτηκε ότι ήταν περισσότερα απ’ όσα μπορούσε να αντέξει, να σηκώσει, να διαχειριστεί η Ευρώπη σε επίπεδο κοινωνικής αποδοχής και ενσωμάτωσης.
Σήμερα, πολλά χρόνια έπειτα από εκείνον τον δραματικό πρόλογο, η Ευρώπη υφίσταται αφόρητες πιέσεις μέσω του μεταναστευτικού, που λειτουργούν αθροιστικά και σωρευτικά για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, λόγω των εμπειριών που προηγήθηκαν και καταγράφηκαν την προηγούμενη δεκαετία. Στην τρέχουσα συγκυρία, υπάρχουν δύο πρόσθετες επιβαρυντικές παράμετροι. Η απουσία αξιοπρεπούς, σοβαρής, εμπνευσμένης ηγεσίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, σε επίπεδο Βρυξελλών αλλά και των μεγάλων εθνών της ηπείρου μας, και η βιασύνη του Ντόναλντ Τραμπ να… ξαναγράψει την Ιστορία. Να την ξαναγράψει σύμφωνα με τους δικούς του όρους, να την ξαναγράψει σύμφωνα με τα δικά του συμφέροντα.
Σε μια ήπειρο σαν την ευρωπαϊκή, όπου η μετακίνηση ανθρώπων, ιδεών και αξιακών ρευμάτων λειτούργησε ιστορικά ως συγκριτικό πλεονέκτημα για την ανατροφοδότηση της ταυτότητάς της με καινούργια και σύγχρονα αφηγήματα, το τέλμα αδιεξόδου το οποίο βιώνουμε στην τρέχουσα συγκυρία είναι επώδυνο και αχρείαστο, είναι ασυγχώρητο.
