Η γεωπολιτική «σκακιέρα» της Μέσης Ανατολής εισέρχεται σε φάση ακραίας ανατροπής, όπου στρατηγικές επιδιώξεις, προσωπικές φιλοδοξίες και παγκόσμιοι ανταγωνισμοί διασταυρώνονται εκρηκτικά και απρόβλεπτα.
Η στρατηγική επιδίωξη αλλαγής καθεστώτος δεν υπήρξε ποτέ εύκολη υπόθεση, πόσω μάλλον… περίπατος για τους εμπνευστές μιας τόσο σεισμικής μεταβολής στον πυρήνα εξουσίας και ισχύος ενός ανεξάρτητου κράτους. Όταν μιλάμε για τη Μέση Ανατολή και τις χώρες της Αραβικής Χερσονήσου τα δεδομένα περιπλέκονται περαιτέρω. Και όταν η συζήτηση φτάνει στο Ιράν, οι παράμετροι της εξίσωσης επιδεινώνονται.
Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, αποκάλυψε τον «ελέφαντα στο δωμάτιο» του κοινού επιθετικού χτυπήματος Ισραήλ και ΗΠΑ στο Ιράν, που οδήγησε στη δολοφονία του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη της χώρας, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, και στην ταυτόχρονη εξόντωση μιας πολυπληθούς αλυσίδας ηγετικών στελεχών του θεοκρατικού καθεστώτος και των Φρουρών της Επανάστασης.
Η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ επιδιώκουν την αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, με την επικράτηση περισσότερο φιλοδυτικών και επομένως… βολικών δυνάμεων. Το στοίχημα έχει εύλογα αβέβαιη έκβαση και αβέβαιες συνέπειες – σύνθετες, πολυεπίπεδες και πολυπαραγοντικές. Στην πραγματικότητα, αυτό που επιδιώκουν Τραμπ και Νετανιάχου είναι η αλλαγή συσχετισμών στις ισορροπίες ισχύος και δύναμης στην ευρύτερη περιοχή. Με τη Ρωσία… συνεννοημένη, μετά τη συνάντηση κορυφής που είχαν το καλοκαίρι ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Βλαντίμιρ Πούτιν στην Αλάσκα, στο στόχαστρο βρίσκεται η Κίνα και η επιδίωξη περιορισμού και συρρίκνωσης της δικής της επιρροής.
Άλλωστε, από τον πρόλογο κιόλας της παρουσίας του Ντόναλντ Τραμπ στο Οβάλ Γραφείο, σε αυτήν τη δεύτερη θητεία του στην προεδρία των ΗΠΑ, ήταν ξεκάθαρη η στόχευση να τοποθετηθεί η Κίνα ως «αντίπαλο δέος» και να επιχειρηθεί η ανάσχεση της δυναμικής της – σε οικονομικό, εμπορικό και στρατιωτικό πλέον επίπεδο.
Το πολιτικό στοίχημα Τραμπ εξυπηρετείται από την αβίαστη ανάγκη του Μπέντζαμιν Νετανιάχου να επιβιώσει πολιτικά μέσω «διαρκών πολέμων». Ο μακροβιότερος πρωθυπουργός του Ισραήλ υφίσταται ακατάβλητη πολιτική πίεση στο εσωτερικό της χώρας, ακόμη και στο εσωτερικό του Λικούντ. Δεν μπορεί λοιπόν παρά να γίνεται περισσότερο… άγαρμπος.
Πηγή: Καθημερινή One Voice
