Η εικόνα που έρχεται από τη Μέση Ανατολή γίνεται όλο και πιο ωμή. Μετά τη Λωρίδα της Γάζας, όπου ολόκληρες περιοχές έχουν ισοπεδωθεί, οι επιθέσεις επεκτείνονται και στον νότιο Λίβανο. Και πίσω από κάθε νέο χτύπημα επαναλαμβάνεται η ίδια δικαιολογία: η Χεζμπολάχ.
Όμως η πραγματικότητα που καταγράφεται στο έδαφος είναι διαφορετική. Οι βόμβες δεν πέφτουν σε άδειες στρατιωτικές βάσεις. Πέφτουν σε κατοικημένες περιοχές, σε σπίτια, σε δρόμους όπου ζουν οικογένειες. Και τα αποτελέσματα είναι τραγικά: κατεστραμμένες γειτονιές, άνθρωποι θαμμένοι κάτω από τα ερείπια και άμαχοι νεκροί.
Ανάμεσα στα θύματα βρίσκονται παιδιά. Παιδιά που δεν κρατούσαν όπλα, δεν συμμετείχαν σε μάχες και δεν είχαν καμία σχέση με τη σύγκρουση. Παρ’ όλα αυτά βρίσκονται στο επίκεντρο μιας καταστροφής που απλώνεται από τη Γάζα μέχρι τον Λίβανο.
Οι επικριτές της ισραηλινής στρατηγικής υποστηρίζουν ότι η επίκληση της Χεζμπολάχ χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για μια πολιτική μαζικών βομβαρδισμών που καταλήγει να χτυπά ολόκληρες κοινότητες. Όταν οι επιθέσεις μετατρέπουν πόλεις σε ερείπια, οι διαβεβαιώσεις περί «στοχευμένων επιχειρήσεων» ακούγονται όλο και πιο κενές.
Το αποτέλεσμα είναι μια ανθρωπιστική τραγωδία που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Και όσο οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται, η ίδια σκληρή εικόνα επαναλαμβάνεται: κατεστραμμένα σπίτια, άμαχοι νεκροί και παιδιά που πληρώνουν το πιο βαρύ τίμημα ενός πολέμου που δεν διάλεξαν.
