Σε μια Ευρώπη που αναζητά προσανατολισμό μέσα σε γεωπολιτικές αναταράξεις, η Ισπανία επιχειρεί να χαράξει αυτόνομη πορεία, αναδεικνύοντας τη δύναμη τής πολιτικής βούλησης και τής ιστορικής συνείδησης.
Η γοητεία των αριθμών που πλειοψηφικά λένε την αλήθεια, αρκεί φυσικά κάποιος να έχει την υπομονή, την ευθυκρισία και τη γενναιότητα να τους διαβάσει σωστά, να τους μελετήσει, να εμβαθύνει στα πολυεπίπεδα νοήματα που συνοδεύουν τη μαθηματική εκφορά της.
Ισπανία, μια χώρα σχεδόν 50 εκατομμυρίων πολιτών. Που βρέχεται από τα ανυπότακτα νερά της Μεσογείου, που διαθέτει ιστορικό ταμπεραμέντο αντίδρασης και επανάστασης, που διατηρεί ζωηρή τη συνειδησιακή μνήμη των αρχών και αξιών που θα έπρεπε να λειτουργούν συνεκτικά για το ευρωπαϊκό ιδεώδες. Ισπανία, μια χώρα με την τέταρτη ισχυρότερη οικονομία της Ευρωζώνης, με αυτάρκη και αυτοτελή δυνατότητα να παράγει, να εξάγει και να ανανεώνει τα αποθεματικά της. Ισπανία, μια χώρα με έναν, πιθανότατα τον τελευταίο, Σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργό, που πάσχισε να πείσει ότι είναι κάτι περισσότερο από ένας «γοητευτικός άντρας» που συγκινούσε τη γυναικεία ψήφο. Και τα κατάφερε.
Ο Πέδρο Σάντσεθ ύψωσε ανάστημα στον Ντόναλντ Τραμπ για το νέο παγκόσμιο δράμα με την επέμβαση Ισραήλ και ΗΠΑ στο Ιράν, αρνούμενος να «ενσωματωθεί» στην τυφλή υπηρέτηση των αμερικανικών στρατηγικών συμφερόντων, που εδώ και πολλά χρόνια δεν ταυτίζονται με εκείνα της υπόλοιπης, της συλλογικής Δύσης, δεν εκφράζουν και δεν προάγουν τον δυτικό άνθρωπο.
Η μοναδική υπερδύναμη που μας κληροδότησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, άλλωστε, έχει ως διαχρονική στρατηγική επιδίωξη να μην επιτρέψει στην ενωμένη Ευρώπη να εξελιχθεί σε παράλληλη υπερδύναμη, η οποία αναπόφευκτα θα προκαλούσε ρωγμή στην αυτόνομη ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών. Και το βαθύ κράτος της Ουάσιγκτον τα κατάφερε… μια χαρά, αξιοποιώντας, με όρους εκμετάλλευσης, την παραδοσιακή υστέρηση αξίας και ικανοτήτων των κατά καιρούς πολιτικών ηγεσιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Ισπανία του Πέδρο Σάντσεθ λειτουργεί ως εξαίρεση σε αυτήν τη θλιβερή και μελαγχολική Ευρώπη. Τον ρόλο αυτό θα τον διεκδικήσει στο ορατό μέλλον και η Γαλλία, το διαρκές εργαστήρι ιδεών και εξελίξεων του δυτικού πολιτισμού. Το δυστύχημα είναι ότι στο τιμόνι της θα βρίσκεται ο λεπενισμός, έστω και με το φωτογενές είδωλο του Ζορντάν Μπαρντελά.
