Ο Ντόναλντ Τραμπ ανέβηκε στο πολιτικό προσκήνιο των ΗΠΑ ως αντισυστημικός ηγέτης, παρά τις δεκαετίες συνεργασίας του με το κατεστημένο, προκαλώντας αβεβαιότητα και αναθεωρώντας παραδοσιακές στρατηγικές.
Η θυελλώδης αναρρίχηση του Ντόναλντ Τραμπ στο πολιτικό σκηνικό των ΗΠΑ υπήρξε γεμάτη αφορμές για… σκέψη και περίσκεψη. Ειδικά αν σκεφτεί κάποιος ότι ο σημερινός ένοικος του Οβάλ Γραφείου κατάφερε να «περάσει» στην αμερικανική κοινωνία και σε μεγάλα εκλογικά ακροατήρια ως εκφραστής του αντισυστημικού ρεύματος, αν και επί πολλές δεκαετίες υπήρξε στυλοβάτης και… χορηγός του κεντρικού συστήματος εξουσίας, συνδράμοντας τόσο τους Ρεπουμπλικάνους όσο και τους Δημοκρατικούς.
Θεμελιώδης δέσμευση του Ντόναλντ Τραμπ, τόσο στην πρώτη όσο και στην τρέχουσα δεύτερη θητεία του, αφορούσε την αποφυγή να εμπλακεί -πόσω μάλλον να τους προκαλέσει ο ίδιος- σε πολέμους και στρατιωτικές παρεμβάσεις ανά τον πλανήτη, όπως είχαν κάνει σε πλείστες περιπτώσεις αρκετοί από τους προκατόχους του στην προεδρία των ΗΠΑ.
Η δέσμευση… αποκαθηλώθηκε με την επίθεση στο Ιράν, που διαμορφώνει ένα σκηνικό προχωρημένης αβεβαιότητας, ανασφάλειας και κινδύνου όχι μόνο για την περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά συνολικά για τον πλανήτη, επομένως και για τις Ηνωμένες Πολιτείες – και μάλιστα στην κρίσιμη και οριακή συγκυρία των επερχόμενων ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου για τα δύο Σώματα του Κογκρέσου, τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία.
Η μέχρι σήμερα εξέλιξη του πολέμου που… απαίτησε ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου κατά του Ιράν δείχνει ότι η απεμπλοκή, ο απεγκλωβισμός της διοίκησης Τραμπ, κάθε άλλο παρά εύκολη υπόθεση θα είναι. Μια πραγματικότητα που εξηγεί τον εμφανή εκνευρισμό του σημερινού ενοίκου του Λευκού Οίκου, με τις διαρκείς αλλαγές θέσεων, απόψεων και… υποσχέσεων.
Ο Ντόναλντ Τραμπ ηττήθηκε από τον «εσωτερικό εχθρό» που λέγεται… βαθύ κράτος. Και το πλήγμα που έχει υποστεί στον πυρήνα της κοινωνικής και εκλογικής του βάσης φαντάζει επώδυνο και ενδεχομένως μη αναστρέψιμο. Το διακύβευμα του «τσαλακώματος» της πολιτικής ηγεμονίας των δικών του Ρεπουμπλικάνων άλλωστε, ήταν μεγάλο. Και… πολυδάπανο.
