Πίσω από την ένταση στη Μέση Ανατολή, ο ρόλος του Μπέντζαμιν Νετανιάχου καθίσταται καθοριστικός, καθώς συνδυάζει τις γεωπολιτικές επιδιώξεις με την πίεση της εσωτερικής πολιτικής του επιβίωσης.
Η πολυπαραγοντική εξίσωση της ιστορικής κρίσης στη Μέση Ανατολή, με το Ιράν να βρίσκεται στο κοινό στρατιωτικό στόχαστρο του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών, δηλαδή των δύο αντικειμενικά αποδεδειγμένων περισσότερο «φονικών» πολεμικών μηχανών του πλανήτη, προσφέρει την ευκαιρία θέασης και προσέγγισης των δεδομένων από διαφορετικές αφετηρίες. Συνήθως και αναπόφευκτα και με διαφορετικές συμπερασματικές καταλήξεις.
Η μέση κοινή λογική προτρέπει στην αντίληψη ότι ο πόλεμος θα τελειώσει όταν το αποφασίσει ο Ντόναλντ Τραμπ, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το ισχυρότερο μέρος της εξίσωσης, κάτι που φάνηκε και από το μήνυμα πενθήμερης κατάπαυσης βομβαρδισμών από την πλευρά του Οβάλ Γραφείου. Η περισσότερο… ψαγμένη λογική υποδηλώνει ότι τον μοχλό των εξελίξεων τον διατηρεί στα χέρια του ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ο οποίος άλλωστε και πίεσε αφόρητα τον Ντόναλντ Τραμπ για να ξεκινήσει αυτόν τον αχρείαστο πόλεμο.
Ο «Μπίμπι» είναι η πιο προβληματική παράμετρος της πολεμικής εξίσωσης. Ο μακροβιότερος πρωθυπουργός του Ισραήλ βιώνει συνθήκες και πίεση πολιτικής απονομιμοποίησης στο εσωτερικό της χώρας του, λόγω της αναπόφευκτης φθοράς από τη μακρά άσκηση της εξουσίας, αλλά και εξαιτίας των σκανδάλων διαφθοράς για τα οποία βρίσκεται ενώπιον της Δικαιοσύνης.
Η συνέχιση του πολέμου με το Ιράν, όπως και νωρίτερα η συνέχιση των ακραίων επιθετικών ενεργειών του Ισραήλ στη Γάζα που οδήγησαν σε συνθήκες γενοκτονίας, αποτελεί αναγκαία συνθήκη για την παράταση της παραμονής του Μπέντζαμιν Νετανιάχου στην εξουσία. Φαίνεται ωστόσο ότι το απόλυτο «γεράκι» της Μέσης Ανατολής έκανε το… μοιραίο λάθος, επαναφέροντας με ένταση τη ρητορική αμφισβήτηση για τη Μοσάντ, επειδή η υπηρεσία-θρύλος δεν κατάφερε να ανατρέψει το καθεστώς των μουλάδων στο Ιράν… εκ των έσω.
Το μέτωπο του Νετανιάχου με τη Μοσάντ, που είχε ανοίξει και με αφορμή την επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου, μπορεί να αποδειχτεί μοιραία επικίνδυνο για τον «Μπίμπι» και τις προοπτικές πολιτικής επιβίωσής του. Και αυτό είναι ένα πολιτικό ρίσκο που αντιλαμβάνονται και οι δελφίνοι του μακροβιότερου πρωθυπουργού του Ισραήλ στο εσωτερικό του Λικούντ.
