Η αύξηση του κατώτατου μισθού στα 920 ευρώ παρουσιάζεται ως στήριξη των εργαζομένων. Στην πράξη, όμως, η εικόνα μοιάζει διαφορετική: ό,τι προστίθεται στον μισθό, αφαιρείται σχεδόν άμεσα από το κόστος ζωής.
Τα 40 ευρώ της αύξησης εξανεμίζονται γρήγορα μπροστά σε ενοίκια που κινούνται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, σε τιμές καυσίμων που πιέζουν καθημερινά τα νοικοκυριά και σε τρόφιμα που παραμένουν ακριβά. Για πολλούς εργαζόμενους, ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.
Η κυβέρνηση προβάλλει τη συνολική αύξηση άνω του 40% από το 2019, όμως η καθημερινότητα δείχνει ότι η αγοραστική δύναμη δεν ακολουθεί. Οι αυξήσεις στους μισθούς τρέχουν με χαμηλότερη ταχύτητα από την ακρίβεια, αφήνοντας ένα μόνιμο έλλειμμα.
Το αποτέλεσμα είναι ένα γνώριμο μοτίβο: μικρές ενισχύσεις στο εισόδημα, την ώρα που βασικά έξοδα –στέγαση, ενέργεια, τρόφιμα– κινούνται σταθερά ανοδικά. Έτσι, η πραγματική βελτίωση παραμένει ζητούμενο.
Σε αυτό το πλαίσιο, η συζήτηση δεν περιορίζεται στο ύψος του κατώτατου μισθού, αλλά στο αν υπάρχει ουσιαστική πολιτική ανάσχεσης της ακρίβειας. Γιατί όσο οι τιμές ανεβαίνουν πιο γρήγορα από τους μισθούς, κάθε αύξηση θα μοιάζει ανεπαρκής.
