Υπήρχε μια εποχή που η Ιταλία κατέβαινε σε κάθε μεγάλη διοργάνωση με τον Πίρλο να ελέγχει τον ρυθμό, τον Μπουφόν να εμπνέει ασφάλεια, τον Λούκα Τόνι να «τελειώνει» τις φάσεις και μια σειρά παικτών που δεν λύγιζαν ποτέ. Σήμερα, αυτή η εικόνα έχει ξεθωριάσει.
Ο αποκλεισμός από τη Βοσνία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ατύχημα. Οι Ιταλοί προηγήθηκαν, είχαν τον έλεγχο, αλλά δεν κατάφεραν να «καθαρίσουν» το παιχνίδι. Η αποβολή τους έβαλε σε δύσκολη θέση, όμως δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για την κατάρρευση που ακολούθησε.
Η Βοσνία πίεσε, έπαιξε με ένταση και πίστη και έδειξε να θέλει περισσότερο το αποτέλεσμα. Εκεί η Ιταλία λύγισε. Δεν είχε την ψυχραιμία και τη νοοτροπία να διαχειριστεί το ματς, ούτε την προσωπικότητα να αντιδράσει όταν το παιχνίδι στράβωσε.
Στα πέναλτι, η εικόνα ήταν αποκαλυπτική. Μια ομάδα γεμάτη άγχος απέναντι σε μια ομάδα που πίστευε. Το αποτέλεσμα ήρθε σχεδόν φυσιολογικά.
Τρίτο συνεχόμενο Μουντιάλ χωρίς την Ιταλία. Για μια χώρα με τέτοια ιστορία, αυτό δεν είναι απλώς μια κακή στιγμή. Είναι ξεκάθαρο σημάδι ότι κάτι έχει χαθεί.
Η φανέλα παραμένει βαριά. Το ερώτημα είναι ποιοι μπορούν πλέον να τη σηκώσουν.
