Από τον Αβραάμ Λίνκολν έως τον Ντόναλντ Τραμπ, η ρεπουμπλικάνικη παράδοση προβάλλεται ως αντιπολεμική, όμως η σύγχρονη πραγματικότητα αποκαλύπτει επιλογές που ενισχύουν τις συγκρούσεις και δοκιμάζουν την αξιοπιστία της στον κόσμο.
Το συνειδησιακό DNA των Ρεπουμπλικάνων, τόσο σε επίπεδο πολιτικού στελεχιακού δυναμικού όσο και σε επίπεδο κοινωνικής βάσης του κόμματος του Αβραάμ Λίνκολν, διακρίνεται από αβίαστη και φυσική αποστροφή στο… πάτημα του κουμπιού για πολεμικές επιχειρήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών ανά τον κόσμο.
Οι λεγόμενοι «forever wars», οι «πόλεμοι που δεν τελειώνουν», από την εποχή του Βιετνάμ σε εκείνη της ισοπέδωσης της Γιουγκοσλαβίας, της λεγόμενης και ψευδεπίγραφης «Αραβικής Άνοιξης», της παράτασης της στρατιωτικής παρουσίας στο Αφγανιστάν, και φυσικά του ουκρανικού μετώπου στις μέρες μας, φέρουν την πολιτική υπογραφή Δημοκρατικών προέδρων.
Ο Ντόναλντ Τραμπ προσέγγισε τη συγκεκριμένη πολιτική και… ψυχολογική παράμετρο με εμφανή διάθεση να την εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά. Δεσμεύτηκε να τελειώσει όσους πολέμους θα έβρισκε… ανοιχτούς. Δεσμεύτηκε να μην ξεκινήσει ο ίδιος καινούργιους πολέμους. Και με τη συνήθη θεατρικότητα που χαρακτηρίζει τον δημόσιο λόγο και τη δημόσια παρουσία του, περίπου απαίτησε να του απονεμηθεί το Νόμπελ Ειρήνης.
Ο ίδιος άνθρωπος που στις απαρχές της προηγούμενης δεκαετίας κατηγορούσε τον Αμερικανό τότε πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα ότι θα ξεκινούσε πόλεμο με το Ιράν τελικά ξεκίνησε ο ίδιος αυτή την πολεμική αναμέτρηση. Για το χατίρι του… πολιτικού του σπόνσορα Μπέντζαμιν Νετανιάχου, όπως είναι ευδιάκριτο και αυταπόδεικτο. Έναν «πόλεμο που δεν τελειώνει», λόγω της σύνθετης παραμετροποίησής του, που ανοίγει μέτωπα και προκαλεί πληγές στην οικονομία, στις κοινωνίες, στη διεθνή τάξη πραγμάτων, στη διεθνή σταθερότητα και στη διεθνή ασφάλεια.
Η… απερισκεψία Τραμπ δεν μπορεί να αιτιολογηθεί στη βάση κανονικής επιχειρηματολογίας. Ανοίγει… ωκεανούς παράλληλων και παράπλευρων εξελίξεων και συνεπειών που στον πυρήνα τους αφορούν και πληγώνουν την προοπτική συνέχισης και διαιώνισης της σημερινής ηγεμονίας του Ρεπουμπλικάνικου Κόμματος. Όχι απλά και μόνο στις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, όπου είναι περισσότερο πιθανή από κάθε άλλη φορά αυτή την πρώτη διετία Τραμπ στην προεδρία, η απώλεια του ελέγχου και των δύο Σωμάτων του Κογκρέσου, της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας, αλλά πρωτίστως στις προεδρικές εκλογές του 2028.
Εκεί όπου ο Τζέι Ντι Βανς, ως επικρατέστερος εκλεκτός των Ρεπουμπλικάνων, θα κληθεί να απολογείται για έναν πόλεμο με τον οποίο δεν συμφωνεί. Και για επιθέσεις στον Πάπα, για τις οποίες επίσης δεν συμφωνεί.
