Οι Βούλγαροι ακολούθησαν το παράδειγμα της Ουγγαρίας
Η τιμωρητική ψήφος των λαών της Βουλγαρίας και της Ουγγαρίας εκφράζει κοινωνική αγανάκτηση, μηδενική ανοχή σε διεφθαρμένες κυβερνήσεις και αίτημα αλλαγής στην Ευρώπη, παράγοντας νέα πολιτικά δεδομένα και διατυπώνοντας το αίτημα για την ανανέωση των κοινωνιών.
Η αφύπνιση ενός λαού, μιας κοινωνίας στη συλλογική υπόσταση και συνοχή της, αποτελεί ένα σπάνιο και σύνθετο πυρηνικό δεδομένο των εξελίξεων, τις οποίες και μπορεί να επηρεάσει καταλυτικά, διαμορφώνοντάς τες σε διαφορετική κατεύθυνση και με διαφοροποιημένο περιεχόμενο. Κάθε φορά ωστόσο που το σχετικό φαινόμενο εκδηλώνεται, από τη μια αποκτά ηχηρό ηχόχρωμα και από την άλλη κινητροδοτεί τον… μιμητισμό. Στέκεται αγέρωχο στη διαρκή κίνηση της ζώσας και βιωματικής Ιστορίας και παρακινεί και άλλους από το… κοινό και το ακροατήριό του να το μιμηθούν.
Σε διάστημα μερικών ημερών, δύο χώρες της ενωμένης Ευρώπης, η Βουλγαρία και η Ουγγαρία, βίωσαν το δέος της αφύπνισης των κοινωνιών τους, όπως εκφράστηκε με μαζικότερη και ποιοτικότερη συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, αλλά και με την επίγνωση της προαποφασισμένης τιμωρητικής λογοδοσίας των κυρίαρχων σε κάθε χώρα συστημάτων εξουσίας.
Από τον Πέτερ Μαγιάρ στον Ρούμεν Ράντεφ, ένα αόρατο, υποσυνείδητο και σιωπηλό νήμα ένωσε τη συναπόφαση των λαών της Ουγγαρίας και της Βουλγαρίας να συνυπογράψουν μια εντυπωσιακή και ενδιαφέρουσα πολιτική αλλαγή. Να τιμωρήσουν τις απερχόμενες κυριαρχίες -ο επίλογος των οποίων είχε έντονα στοιχεία αποκρουστικής διαφθοράς και συσσώρευσης σκανδάλων- και να διεκδικήσουν μια εθνική και συλλογική επανεκκίνηση, χωρίς απαραιτήτως οι καινούργιες επιλογές τους να έχουν πείσει με τον προεκλογικό λόγο και την παρουσία τους ότι μπορούν να ενσαρκώσουν αυτό το ανεξίτηλο αίτημα πολιτικής αλλαγής και θεμελιακής ανατροπής.
Το παράδειγμα της Ουγγαρίας που προηγήθηκε και εκείνο της Βουλγαρίας που ακολούθησε έρχονται να προστεθούν στην ανατρεπτική τάση η οποία ιχνηλατείται στη γενική βούληση των ευρωπαϊκών κοινωνιών για αδιαπραγμάτευτη αλλαγή, ακόμη και αν αυτή έχει επιδερμικά και επιπόλαια χαρακτηριστικά.
Στην περίπτωση της Βουλγαρίας, βέβαια, η απόφαση της πλατιάς πλειοψηφίας της κοινωνίας ενθυλακώνει και στοιχεία απόρριψης και αγανάκτησης της προβληματικής εκδοχής της Ευρώπης στην οποία ζούμε. Έπειτα από 19 χρόνια στην ευρωπαϊκή οικογένεια, αλλά μόλις μερικούς μήνες στην ατροφική και απρόσωπη ευρωζώνη, οι Βούλγαροι διέγνωσαν ότι «δεν έχουν οξυγόνο». Το αναζήτησαν. Και θέλουν να πιστεύουν ότι το βρήκαν.
