Μπροστά στο αδιέξοδο που δημιούργησε η σύγκρουση με το Ιράν, ο Ντόναλντ Τραμπ αναζητεί διέξοδο που θα του επιτρέψει να υποχωρήσει χωρίς να εμφανιστεί ηττημένος, επενδύοντας στη ρητορική της «στρατηγικής νίκης».
Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε… Η διαχρονική αντοχή της αυταπάτης ως αποτελεσματικής πολιτικής στρατηγικής και πρακτικής δοκιμάζεται και πάλι στην εποχή της μεγάλης σύγχυσης και αβεβαιότητας του καιρού μας, με τον Ντόναλντ Τραμπ να βρίσκεται στο επίκεντρο της… αναταραχής, με όρους «μεγάλου τιμονιέρη».
Ο Αμερικανός πρόεδρος αναζητεί μια ρεαλιστική διαφυγή από το αδιέξοδο που ο ίδιος δημιούργησε όταν αποφάσισε να κάνει το χατίρι του Μπέντζαμιν Νετανιάχου και να κηρύξει τον πόλεμο στο Ιράν, βυθίζοντας την ανθρωπότητα στο χάος, στην αβεβαιότητα και στην ανασφάλεια.
Από τη στιγμή που ο σημερινός ένοικος του Λευκού Οίκου συνειδητοποίησε ότι το σενάριο δεν είχε την ευκολία που πίστευε, επιδιώκει μεθοδικά να απεγκλωβιστεί, αλλά με όρους που θα του επιτρέπουν να οικοδομήσει και να πουλήσει στην κοινωνική βάση του ένα επιχείρημα «νίκης». Το εγχείρημα κάθε άλλο παρά εύκολο είναι, αλλά μια προσεκτική παρατήρηση της αλλοίωσης και μεταβολής της δημόσιας ρητορικής του Ντόναλντ Τραμπ το τελευταίο διάστημα οδηγεί σε εξαιρετικά χρήσιμα συμπεράσματα για τι σκέφτεται και κυρίως πού πηγαίνει.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ υποστηρίζει ότι ακόμη και μετά τη συμφωνία με την οποία το Ιράν θα δεχτεί να παραδώσει στην Ουάσιγκτον τα Στενά του Ορμούζ, η επιχείρηση ανάκτησής τους θα είναι δύσκολη και θα απαιτήσει μεγάλο χρονικό διάστημα. Μια διαπιστωτική επιχειρηματολογία που επιτρέπει στον Ντόναλντ Τραμπ να αξιοποιήσει τη… δημιουργική ασάφεια και να παραπέμψει στο μακρινό μέλλον την έμπρακτη επιβεβαίωση της σχετικής εξαγγελίας του.
Την ίδια ώρα, ο Λευκός Οίκος επιχειρεί να κρατήσει διακριτικές αποστάσεις ασφαλείας από τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, μια εξαιρετικά δύσκολη εξίσωση, με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό να βρίσκεται σε δυσμενή πολιτική θέση στο εσωτερικό της χώρας του και να βάλλεται πανταχόθεν.
