Η υπόθεση των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων, η οποία απασχόλησε έντονα τη δημόσια ζωή και τη Δικαιοσύνη τα τελευταία χρόνια, φαίνεται να οδηγείται εκ νέου σε αδιέξοδο, παρά τις πρόσφατες εξελίξεις σε πρωτοβάθμιο επίπεδο. Μετά την απόφαση του Πλημμελειοδικείου, που άνοιξε εκ νέου τη συζήτηση γύρω από την υπόθεση, το τελικό σήμα από την ανώτατη εισαγγελική αρχή δείχνει διαφορετική κατεύθυνση.
Συγκεκριμένα, ο Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, με πράξη που φέρει ημερομηνία 27 Απριλίου 2026, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την εκ νέου ενεργοποίηση της διαδικασίας. Η κρίση του αφορά το ενδεχόμενο επαναφοράς της δικογραφίας από το αρχείο της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, μετά από σχετική αποστολή του φακέλου από τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών.
Η απόφαση αυτή έρχεται σε μια χρονική στιγμή όπου το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών είχε ήδη προχωρήσει σε καταδικαστικές κρίσεις για τέσσερα πρόσωπα, επιβάλλοντας πολυετείς ποινές φυλάκισης. Παράλληλα, το ίδιο δικαστήριο είχε κρίνει ότι υφίσταται ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης για σημαντικό αριθμό εμπλεκομένων, με το κατηγορητήριο να περιλαμβάνει ακόμη και την ιδιαίτερα σοβαρή πράξη της κατασκοπίας.
Ωστόσο, σύμφωνα με την εισαγγελική αξιολόγηση, τα δεδομένα που επικαλέστηκε το δικαστήριο δεν πληρούν τις προϋποθέσεις που θέτει ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας για την επανεκκίνηση μιας ήδη αρχειοθετημένης υπόθεσης. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι δεν προέκυψαν νέα στοιχεία ικανά να ανατρέψουν την προηγούμενη εισαγγελική κρίση και να δικαιολογήσουν την ανάσυρση της δικογραφίας από το αρχείο.
Κατά συνέπεια, διατηρείται σε ισχύ η αρχική αξιολόγηση που είχε πραγματοποιηθεί από τον τότε αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Αχιλλέας Ζήσης, ο οποίος είχε χειριστεί την υπόθεση κατά το παρελθόν. Τα συμπεράσματα της έρευνάς του, όπως επισημαίνεται, δεν ανατρέπονται από τα μεταγενέστερα δεδομένα. Η εξέλιξη αυτή αναμένεται να προκαλέσει νέες αντιδράσεις, καθώς η υπόθεση των υποκλοπών εξακολουθεί να αποτελεί πεδίο έντονων πολιτικών και θεσμικών αντιπαραθέσεων, με αιχμή τόσο τη λειτουργία των μηχανισμών παρακολούθησης όσο και τα όρια της δικαστικής διερεύνησης σε ζητήματα που άπτονται της εθνικής ασφάλειας.
