Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική ρητορική ξεπερνά τα όρια της πιο ακραίας υποκρισίας. Η πρόσφατη τοποθέτηση του Παύλου Μαρινάκη περί «επικίνδυνης επίθεσης στη Δικαιοσύνη» εντάσσεται ακριβώς σε αυτή την κατηγορία. Με αφορμή τις δηλώσεις του Νίκου Ανδρουλάκη για τις υποκλοπές και την απόφαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υψώνει το λάβαρο της θεσμικής ευαισθησίας, αλλά μόνο επιλεκτικά.
Διότι όταν στελέχη της ίδιας κυβέρνησης, όπως ο Άδωνης Γεωργιάδης και η Σοφία Βούλτεψη, επιτίθενται στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, στη Λάουρα Κοβέσι και στην Πόπη Παπανδρέου δεν ακούγεται καμία αντίστοιχη ανησυχία. Τότε, ούτε «κινδυνεύει η Δημοκρατία» ούτε «βάλλεται η Δικαιοσύνη».
Ακόμη και διεθνή Μέσα, όπως το Politico, έχουν επισημάνει αυτές τις αντιφάσεις, αναδεικνύοντας ένα μοτίβο πολιτικής διγλωσσίας που δεν περνά απαρατήρητο, όπως και η στάση του πρωθυπουργού, ο οποίος επίσης στοχοποιεί την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Η ουσία είναι ξεκάθαρη, η υπεράσπιση των θεσμών δεν μπορεί να λειτουργεί κατά περίπτωση. Όταν η θεσμική ευαισθησία ενεργοποιείται μόνο όταν εξυπηρετεί πολιτικές ανάγκες, τότε παύει να είναι αρχή και μετατρέπεται σε εργαλείο εντυπώσεων.
Non Paper
