Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική ρητορική ξεπερνά τα όρια της πιο ακραίας υποκρισία. Η πρόσφατη τοποθέτηση του Μαρινάκη, του Παύλου, περί «επικίνδυνης επίθεσης στη Δικαιοσύνη» ανήκει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία. Με αφορμή τις δηλώσεις του Νίκος Ανδρουλάκης για την υπόθεση των υποκλοπών και την διάτρητη απόφαση του διορισμένου από τον Μητσοτάκη Κ. Τζαβέλλα του Αρείου Πάγου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επέλεξε να υψώσει το λάβαρο της θεσμικής ευαισθησίας. Μόνο που αυτό το λάβαρο μοιάζει να ανεμίζει επιλεκτικά.
Διότι όταν στελέχη της ίδιας κυβέρνησης εξαπολύουν επιθέσεις κατά ευρωπαϊκών θεσμών, όπως η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, τότε η «ανησυχία για τη Δημοκρατία» εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Ο Άδωνης Γεωργιάδης, η Σοφία Βούλτεψη και άλλοι κυβερνητικοί παράγοντες έχουν επανειλημμένα στοχοποιήσει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, την επικεφαλής της, Λάουρα Κοβέσι, και την Πόπη Παπανδρέου, χωρίς να ιδρώσει το αυτί κανενός. Εκεί δεν εντοπίστηκε «κίνδυνος για τη Δημοκρατία»; Εκεί δεν υπήρξε «επίθεση στη Δικαιοσύνη»;
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι διεθνή μέσα, όπως το Politico, έχουν ήδη αναδείξει αυτές τις πρακτικές, ασκώντας σκληρή κριτική όχι μόνο στα συγκεκριμένα πρόσωπα αλλά και συνολικά στην κυβερνητική στάση. Όταν η κριτική έρχεται απ’ έξω, δεν μπορεί εύκολα να βαφτιστεί «εσωτερική αντιπολιτευτική υπερβολή».
Η ουσία είναι απλή: η επίκληση των θεσμών δεν μπορεί να γίνεται à la carte. Δεν γίνεται να καταγγέλλεις την «υπονόμευση της Δικαιοσύνης» μόνο όταν σε βολεύει πολιτικά και να σιωπάς όταν οι ίδιοι σου οι συνοδοιπόροι, με πρώτο και καλύτερο το πρώτο βιολί της κυβέρνησης, τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, «πυροβολούν» ευρωπαϊκούς θεσμούς. Αυτή η διγλωσσία δεν προσβάλλει μόνο τη νοημοσύνη των πολιτών, διαβρώνει και την ίδια την έννοια της θεσμικής συνέπειας.
Αν πράγματι η Δημοκρατία κινδυνεύει από επιθέσεις στη Δικαιοσύνη, τότε ο κίνδυνος δεν έχει κομματικό χρώμα. Και σίγουρα δεν αντιμετωπίζεται με δηλώσεις που θυμίζουν περισσότερο επικοινωνιακό τέχνασμα παρά ειλικρινή αγωνία για τους θεσμούς.
