«ΤΟ ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙΣ και το άλλο μάγουλο ισχύει όταν εσύ ο ίδιος υφίστασαι καταπίεση. Δεν είμαι το άτομο που υπέστη βιασμό σε στρατόπεδο κράτησης. Δεν είμαι ο ψαράς που εκτελέστηκε χωρίς δίκη.
»ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ που ανατινάχθηκε, ούτε το παιδί που λιμοκτονεί, ούτε η έφηβη που κακοποιήθηκε από τους πολλούς εγκληματίες αυτής της κυβέρνησης. Το να γυρίζεις το άλλο μάγουλο όταν “κάποιος άλλος” καταπιέζεται δεν είναι χριστιανική συμπεριφορά, είναι συνενοχή στα εγκλήματα του καταπιεστή.
»ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ να ελαχιστοποιήσω τις απώλειες, θα χρησιμοποιήσω επίσης σκάγια, αντί για σφαίρες.
»ΘΑ ΠΕΡΝΟΥΣΑ ΑΚΟΜΑ και πάνω από τους περισσότερους εδώ, για να φτάσω στους στόχους αν ήταν απολύτως απαραίτητο (με βάση το ότι οι περισσότεροι “επέλεξαν” να παρακολουθήσουν μια ομιλία ενός παιδεραστή, βιαστή και προδότη, άρα είναι συνένοχοι), αλλά ελπίζω πραγματικά να μη φτάσουμε σε αυτό το σημείο».
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ «ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ» που είχε συντάξει ο 31χρονος Κόουλ Τόμας Άλεν, ο αυτοεπονομαζόμενος «Friendly Federal Assassin» (Φιλικός Ομοσπονδιακός Δολοφόνος), σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας «New York Post».
Μια μέρα συναντώ στον δρόμο μια γνωστή μου.
Της λέω ότι ψάχνω ένα σπίτι για να κάτσω να γράψω, αλλά να είναι τόσο ήσυχο που να μην ακούω και να μη βλέπω τίποτα.
«Σου έχω τον τάφο του Ινδού», μου λέει.
Πάμε το βλέπουμε. Είπα στη φίλη μου: «Τώρα αρχίζει το γράψιμο».
Πέρασε ένας χρόνος. Δύο χρόνια. Τρία χρόνια.
Χτες ήρθε η γυναίκα που καθαρίζει. Τρία χρόνια δεν την άφησα να καθαρίσει το δωμάτιο που ήταν γεμάτο χαρτιά.
Χτες το καθάρισε και χάρηκε. Μου λέει: «Κυρ-Αντώνη, δε λυπάστε που φάγατε τρία χρόνια σ’ αυτό το δωμάτιο;».
Μου το ’λεγε με μια λύπη, σαν να μου έλεγε: «Και τι κατάλαβες που ήσουνα κλεισμένος τρία χρόνια εδώ».
Απόσπασμα από συνέντευξη του συγγραφέα Αντώνη Σουρούνη (1942-2016) στον Γιάννη Ν. Μπασκόζο
Αντρέας Εμπειρίκος
«Η Άνοδος»
Οι λέξεις όταν πέφτουν στο σώμα της νυκτός
Μοιάζουν με καράβια που τις θάλασσες οργώνουν
Με άνδρες που σπέρνουν και γυναίκες που μιλούν
Μέσα στους ποππυσμούς των φιλημάτων
Σαύρες περνούν μέσα στα ρίγη των ακτών
Πελάγους που απλώνεται μέχρι την άμμο
Με πλαταγίσματα με παφλασμούς
Ολίγον πριν ο ήλιος ανατείλη
Ενώ ακούονται φωνές των ραψωδών της ύλης
Και αλαλαγμοί αλέκτορος ορθίου
Επί μιας στήλης άλατος χωρών μεσημβρινών
Όταν ογκούνται οι πόθοι στους αιγιαλούς
Μυριάδων που πορεύονται μεσ’ στις ριπές του ανέμου
Μπροστά στα μάτια των ολβίων κορασίδων
Που κύπτουν με τα στήθη των εγγίζοντα το ύδωρ
Το καθαρό νερό των ρυακιών
Ώσπου να βρουν και να αισθανθούν στα σώματα και στας ψυχάς των
Άνευ ορίων άνευ όρων
Την κεκτημένη άνοδον της ηδονής.
