Άρθρο Νίκου Ι. Νικολόπουλου
Δεν θα κριθεί αυτό το συνέδριο από αυτούς που θα χειροκροτούν.
Θα κριθεί από αυτόν που δεν θα είναι εκεί.
Τον Κώστα Καραμανλή.
Και αυτή η απουσία δεν είναι είδηση.
Είναι γεγονός πολιτικής βαρύτητας.
Είναι ρήγμα.
Είναι καταδίκη.
Σε μια περίοδο όπου η Νέα Δημοκρατία επιχειρεί να στήσει μια σκηνή “ενότητας”, η πραγματικότητα εισβάλλει βίαια.
Και γράφει έναν τίτλο μόνο:
Απουσία.
Η μη παρουσία του πρώην πρωθυπουργού είναι άρνηση νομιμοποίησης.
Δεν είναι αποστασιοποίηση.
Είναι πολιτική πράξη υψηλής έντασης.
Είναι το πιο καθαρό “όχι” που μπορεί να ειπωθεί χωρίς λέξεις.
👉 Υπάρχει ρήξη.
Και η ρήξη δεν έγινε τώρα.
Έχει ήδη ειπωθεί με λέξεις βαριές:
Αλαζονεία. Ελιτισμός. Θεσμική κρίση.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι:
«Γιατί δεν πάει ο Καραμανλής;»
Αλλά:
👉 Πώς φτάσαμε στο σημείο να μην χωράει;
Ένα κόμμα που απομακρύνθηκε από τη βάση του.
Που αντικατέστησε την πολιτική με επικοινωνία.
Που μετέτρεψε τη συλλογική λειτουργία σε μονοκεντρική διαχείριση εξουσίας.
Η απουσία του Καραμανλή είναι:
👉 Υπενθύμιση
👉 Προειδοποίηση
👉 Προανάκρουσμα
Όταν ένα ιστορικό όνομα στέκεται απέναντι — έστω και σιωπηλά — τότε κάτι τελειώνει.
Ή κάτι ξεκινά.
Και αυτή τη φορά δεν θα το κρίνουν τα χειροκροτήματα.
Θα το κρίνει η κοινωνία.
Και εκεί…
η σιωπή του Καραμανλή ήδη ακούγεται πιο δυνατά από όλους.
