Η έννοια της δημιουργικής ασάφειας, που γεννήθηκε μέσα σε περιόδους κρίσης, βρίσκει σήμερα απρόσμενη συνέχεια στη ρητορική Τραμπ και η αβεβαιότητα γίνεται εργαλείο διαπραγμάτευσης και ισχύος.
Η σχετική ρήση μπήκε στη ζωή μας στα χρόνια της μνημονιακής βίας την προηγούμενη δεκαετία, τότε που οι δανειακές υποχρεώσεις της χώρας μας έναντι των λεγόμενων εταίρων οδήγησαν σε αθροιστική και σωρευτική φτωχοποίηση της κοινωνίας, αλλά και της συλλογικής οντότητας του ελληνικού έθνους.
Η «δημιουργική ασάφεια», για την οποία μιλούσε ο Γιάνης Βαρουφάκης, καθιερώθηκε έκτοτε ως εργαστηριακή ρύθμιση για την παραποίηση της πραγματικότητας, με τρόπο και ένταση που να επιτρέπουν σε όλους τους πρωταγωνιστές να ανακαλύψουν την κατάλληλη διαδρομή για την υπέρβαση του αδιεξόδου.
Η δημιουργική ασάφεια χαρακτηρίζει φυσικά και τη δημόσια ρητορική και επιχειρηματολογία του Ντόναλντ Τραμπ, όχι απαραίτητα επειδή ο σημερινός ένοικος του Οβάλ Γραφείου δεν έχει πλήρη αντίληψη των δεδομένων, αλλά πιθανότατα επειδή έχει. Και με τις ασαφείς και ευμετάβλητες θέσεις του κερδίζει διαρκώς χρόνο και διευκολύνει πρώτα απ’ όλους τον εαυτό του να εξέλθει από το αδιέξοδο στο οποίο εγκλωβίστηκε για το χατίρι του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ξεκινώντας έναν πόλεμο κατά του Ιράν, που μέχρι και πριν από μερικά χρόνια αρνείτο πεισματικά και με ένταση.
Ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος διαθέτει επαρκή εμπειρία ώστε να κατανοεί πλήρως τη σημασία αυτής της παραμέτρου. Το «βαθύ κράτος» του Ρεπουμπλικάνικου Κόμματος δυσκολεύεται πλέον να συγκρατήσει την κραυγή της απόγνωσής του για τις δραματικές συνθήκες που διαμορφώνονται απέναντι στους Δημοκρατικούς, ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του φετινού Νοεμβρίου. Με πολυδιάστατες συνέπειες για την πολιτική επιβίωση των Ρεπουμπλικάνων μετά την ηγεσία Τραμπ.
