Όταν ο Εμανουέλ Μακρόν ήρθε στην Αθήνα, το αφήγημα περί «Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία» απογειώθηκε σε βαθμό σχεδόν μυθικό. Από τον Κυριάκο Μητσοτάκη έως το τελευταίο τηλεοπτικό «εξαπτέρυγο» της ενημέρωσης, η εικόνα που καλλιεργήθηκε ήταν ότι η Γαλλία όχι μόνο στέκεται ως στρατηγικός μας σύμμαχος, αλλά και ότι σε μια ενδεχόμενη κρίση με την Τουρκία ο Εμανουέλ Μακρόν θα εγγυηθεί την ασφάλεια της Ελλάδας. Η δημόσια σφαίρα γέμισε από βεβαιότητες, μεγαλόστομες διακηρύξεις και μια σχεδόν απόλυτη πίστη σε μια «σιδερένια» ευρωπαϊκή στήριξη.
Τώρα όμως που το Παρίσι, μέσω του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών, το γυρίζει το… μπιφτέκι, μαζεύοντας τις δηλώσεις και ξεκαθαρίζοντας ότι δεν στοχεύουν καμία συγκεκριμένη χώρα, το σκηνικό αλλάζει άρδην. Η ρητορική της απόλυτης στήριξης αντικαθίσταται από διπλωματική εξισορρόπηση, με τη Γαλλία να κρατά πλέον ίσες αποστάσεις μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας, επικαλούμενη τη «γενική αρχή της αλληλεγγύης» προς συμμάχους.
Και κάπου εδώ γεννιέται το προφανές ερώτημα: Όλοι όσοι έστησαν το επικοινωνιακό αφήγημα της «απόλυτης γαλλικής ασπίδας», πού ακριβώς βρίσκονται σήμερα; Εκείνοι που παρουσίαζαν τη σχέση ως σχεδόν αυτόματη στρατιωτική εγγύηση, τώρα σιωπούν ή κάνουν ότι δεν θυμούνται.
Non Paper
