Όνειρα, στοχοι, ελπίδες και επιθυμίες σβήνονται σε έναν διαρκή αγώνα αποδοχής και έκφρασης. Τα σημερινά παιδιά αντιμετωπίζουν περισσότερο από ποτέ την απόρριψη του ίδιου τους του εαυτού προκειμένου να χωρέσουν σε έναν κόσμο που δημιουργήθηκε γι’ αυτά- χωρίς αυτά. Σ’ έναν κόσμο που ολοένα στενεύει, ενώ συνάμα επεκτείνεται.
Οι σημερινοί νέοι βρίσκονται σε μια διαρκή μάχη αναζήτησης προσωπικότητας κόντρα στα πρότυπα που επιβάλλονται. Υιοθετούν πεποιθήσεις, μόδες, πιστεύω προκειμένου να ενταχθούν σε ένα σύνολο και να γίνουν αποδεκτοί τόσο από συνομηλίκους όσο και από τους μεγαλύτερους. Ακολουθούν όνειρα και προσδοκίες γονέων ώστε να ικανοποιήσουν τους “σημαντικούς άλλους” και να μην έρθουν σε ρήξη, καθώς όταν εκφράζουν τα αληθινά τους συναισθήματα αυτά απορρίπτονται λόγω έλλειψης ενεργητικής ακρόασης,ενώ οι επιλογές τους απορρίπτονται λόγω “έλλειψης προϋπηρεσίας”. Σε κάποιες περιπτώσεις παρατηρείται να χαράζουν δρόμους κοινούς με φίλους ώστε να πάνε ενάντια στο κατεστημένο και σε οτιδήποτε παλαιό και διε-φθαρμένο,όχι συνειδητά αλλά λόγω της ανάγκης του “ανήκειν”.
Όλα τα παραπανω, όμως, σε συνδυασμό με την κοινωνική κρίση την οποία διέρχεται η κοινωνία μας ,η οποία αδυνατεί να περισώσει και να εμφυσήσει αξίες απαραίτητες για έναν υγιή κοινωνικό ιστό οδηγούν σε μια ατέρμονη σύγκρουση μεταξύ του “φαίνεσθαι” και του “είναι” των εφήβων. Και κάπου εδώ η κραυγή βοήθειας εξωτερικεύεται με τη μορφή βίας. Βία στα σχολεία, βία στους δρόμους και μετέπειτα ενδοοικογενειακη βία. Έφηβοι που εντάσσονται στην κατηγορία του θύτη και του θύματος ταυτόχρονα.
Όπως είχε αναφέρει ο δέκατος τέταρτος Δαλάι λάμα ” Ο σπόρος της αγάπης βρίσκεται σε όλους τους ανθρώπους ” . Κανένα παιδί δεν είναι από τη φύση του βίαιο. Κανένα παιδί δεν οδηγείται στην παραβατικότητα χωρίς την ύπαρξη ερεθισμάτων και αντίστοιχων προτύπων. Το καθένα με τα δικά του βιώματα,για τους δικούς του λόγους και τους δικούς του τρόπους εκφράζει τη δυσαρέσκεια του να συμβαδίσει με τις απαιτήσεις της εποχής και τη δυσκολία του να ανακαλύψει την ταυτότητα του και εν συνεχεία αυτή να είναι αποδεκτή.
Επιβάλλουμε στα παιδιά μας στόχους δικούς μας , εθελοτυφλώντας για τα δικά τους όνειρα , υπακούοντας σε κοινωνικές επιταγές . Καθρεφτίζουμε σ’ αυτά τα δικά μας ανεκπλήρωτα σχέδια δράσης- τα οποία σταδιακά τα υιοθετούν ασυνείδητα- θεωρώντας ότι αυτά θα τα οδηγήσουν σε μια ευτυχή μετέπειτα ζωή. Όμως, ξεχνάμε κάτι πολύ σημαντικό! Να τα γνωρίσουμε και να τα αφουγκραστούμε ! Τα παιδιά χρειάζονται όρια, συμβουλές,χρόνο,παρουσία και υγιή πρότυπα! Όχι επιβεβλημενες υποδείξεις! Χρειάζονται ενήλικες που ναι μεν θα τα προστατεύουν ,αλλά και θα τα αποδέχονται. Διδάξτε τους ότι τα λάθη είναι ανθρώπινα, ώστε να μην επιβαρύνονται με το άγχος του λάθους και επιτρέψτε τους να επιλέξουν τον δρόμο που θα τα κάνει ευτυχισμένα και όχι επιτυχημένα . Επιβράβευστε την προσπάθεια τους και ας μην είχε το αναμενόμενο αποτέλεσμα .Σε διαφορετική περίπτωση, η καταπίεση και το στρες που βιώνουν θα εξωτερικευτούν με μη αποδεκτούς τρόπους.
Η εφηβεία από μόνη της αποτελεί ένα στάδιο αλλαγών,συγκρούσεων και αναζητήσεων στην ζωή του ανθρώπου. Είναι δύσκολη τόσο για τους εφήβους όσο και για τους γονείς. Ας είμαστε υποστηρικτές σε αυτή τη διαδρομή και ας φροντίσουμε η εφηβεία να μη μετατραπεί σε βία.
Βάλια Κανελλάκη
Σύμβουλος Σταδιοδρομίας
