Το καλό να λέγεται.
Μια ζωή βάζω τίτλους και βγάζω συνθήματα.
Είμαι μακράν ο καταλυτικότερος σλογκανάκιας — των πάντων, όλων.
Και γι’ αυτό δεν γίνηκα κι εγώ κομπλεξικός κακομοίρης.
Τα πιο εύκολα μπικικίνια τα μάγκωσα απ’ τα διαφημιστικά, που ντρεπόμουν να υπογράψω, και τα ήπια ουίσκια με τον Γιώργο τον Σκούρτη, τον Μπάμπη τον Τσικλιρόπουλο, τον Μήτσο τον Ευθυμιάδη, τους θεατρικούς συγγραφείς στο ΝΤΑ ΝΤΑ και αλλαχού.
Ό,τι μου περίσσευε, μου τα φάγανε οι κορυφαίοι ηπατολόγοι που με γλιτώσανε απ’ την κίρρωση — παρ’ ολίγον να πεθάνω — στα 30 μου.
Πρότεινα, που λες, το ΕΜΕΙΣ, αλλά το ΕΛΑΣ είναι καλύτερο.
Βάζει πάνω απ’ όλα την Ελλάδα, παραπέμπει στην Εθνική Αντίσταση και στον ίδιο τον Άρη — επιτρέποντας, με το ακρωνύμιο – αρκτικόλεξο, τη συμπάθεια ακόμη και της ΕΛ.ΑΣτυ-νομίας — δεν αποφεύγει στον τίτλο το ΑΡΙΣΤΕΡΑ (το Α σαν τ’ αστέρι απ’ τον μπερέ του Τσε), με πιο σημαντικό μήνυμα τη δημοκρατική ΣΥΝ-ΠΑΡΆΤΑΞΗ «της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Σοσιαλδημοκρατίας και της Πολιτικής Οικολογίας», εννοείται χωρίς αποκλεισμούς.
Μπράβο σ’ εκείνη (που μπορεί να είναι και άνδρας) που το πρότεινε και στον Αλέξη που το επέλεξε.
Τα χρώματα της Μπάρτσα ξεπλένουν τη ντροπή του βάζελου.
Ο τίτλος είναι το 50%, για το άλλο 50 τουμόροου.
ΥΓ 1: Η πιο αξιόλογη κριτική που διάβασα είναι το: «Γιατί δεν το είπε Γ.Α.Δ.Α. να τελειώνουμε;»
ΥΓ 2: Τη νεολαία της ΕΛΑΣ θα τη λέει ΜΑΤ («Μαρξιστικές Αντικαπιταλιστικές Ταξιαρχίες»).
