Η Άρσεναλ έχει ένα μοναδικό ταλέντο τα τελευταία χρόνια: να φτάνει κοντά, να μοιάζει έτοιμη και μετά να βρίσκει τρόπους να τραβά μόνη της το χαλί κάτω από τα πόδια της. Και το χειρότερο; Δεν είναι πια ατύχημα. Είναι μοτίβο. Είναι η «υπογραφή» του Μικέλ Αρτέτα.
Γιατί όταν παίζεις για πρωτάθλημα, υπάρχουν ματς που δεν έχουν δικαιολογία. Όχι επειδή είναι εύκολα στα χαρτιά, αλλά επειδή αν θες να είσαι πρωταθλητής, τα καθαρίζεις με το έτσι θέλω. Κι αν δεν τα καθαρίζεις, τότε απλά δεν είσαι πρωταθλητής. Τόσο απλά.
Αυτό που ζει η Άρσεναλ δεν είναι η “κακιά στιγμή”. Είναι η κλασική στιγμή που η ομάδα αρχίζει να σκέφτεται περισσότερο το τι έχει να χάσει, παρά το τι έχει να κερδίσει. Και εκεί, κάθε χρόνο, σβήνει. Πρώτα λίγο, μετά περισσότερο, και στο τέλος γίνεται η τέλεια λεία για τη Σίτι, που δεν πανικοβάλλεται ποτέ, γιατί ξέρει ότι η Άρσεναλ θα της κάνει το δώρο.
Το πιο εκνευριστικό είναι ότι το υλικό υπάρχει. Οι παίκτες υπάρχουν. Η δουλειά υπάρχει. Αλλά όταν έρχεται η ώρα να τελειώσεις την υπόθεση τίτλος, ο Αρτέτα μοιάζει να παγώνει μαζί με την ομάδα του. Σαν να μην έχει μέσα του την ψυχρότητα που απαιτείται για να κερδίσεις την Premier League.
Και κάπως έτσι, αντί να πατάει στον λαιμό του ανταγωνισμού, η Άρσεναλ του δίνει οξυγόνο. Πάλι. Για τέταρτη χρονιά, πάει να μετατρέψει μια σεζόν που ξεκίνησε ως «η χρονιά μας», σε άλλη μία ιστορία αυτοκαταστροφής.
Ο τίτλος δεν χάνεται από έναν αντίπαλο. Χάνεται από σένα. Και η Άρσεναλ, με τον Αρτέτα στον πάγκο, έχει κάνει την απώλεια τίτλων… συνήθεια.
