Η Άρσεναλ έφτασε ξανά στο σημείο που κρίνεται ο τίτλος και για ακόμη μία φορά δείχνει να μην αντέχει. Η ήττα από τη Μάντσεστερ Σίτι δεν ήταν απλώς ένα στραβοπάτημα, αλλά συνέχεια μιας γνώριμης ιστορίας: όταν η πίεση κορυφώνεται, η ομάδα του Μίκελ Αρτέτα «λυγίζει».
Δεν πρόκειται για σύμπτωση. Είναι η τρίτη φορά που οι «κανονιέρηδες βρίσκονται μπροστά και στο τέλος μένουν με άδεια χέρια. Και αυτό πλέον δεν μπορεί να περάσει ως «μαθησιακή διαδικασία». Ο Αρτέτα έχει συμπληρώσει πέντε χρόνια στον πάγκο, έχει διαμορφώσει το ρόστερ σύμφωνα με τη φιλοσοφία του, έχει πάρει χρόνο και στήριξη. Το αποτέλεσμα όμως δεν αλλάζει.
Η Άρσεναλ δείχνει να «κολλάει» όταν τα παιχνίδια γίνονται τελικοί. Χάνει τη συγκέντρωσή της, κάνει λάθη, δεν έχει την προσωπικότητα να «τελειώσει» τον τίτλο. Και αυτό είναι καθαρά θέμα προπονητή.
Η Σίτι, αντίθετα, ξέρει να παίζει με την πίεση. Και όσο πλησιάζουμε στο τέλος, η διαφορά νοοτροπίας γίνεται χαοτική.
Αν φέτος η Άρσεναλ δεν καταφέρει να πάρει ούτε την Premier League ούτε το Champions League, τότε το συμπέρασμα θα είναι σκληρό αλλά ξεκάθαρο: ο κύκλος του Αρτέτα έχει κλείσει. Όταν έχεις χτίσει την ομάδα όπως θέλεις και αποτυγχάνεις ξανά από θέση ισχύος, δεν υπάρχουν άλλες δικαιολογίες.
Σε μια τέτοια περίπτωση, η παραίτηση δεν θα είναι απλώς επιλογή. Θα είναι η μόνη αξιοπρεπής διέξοδος.
