Όλοι απορούν για την αύξηση των καταθέσεων εν μέσω της κρίσης του κορονοϊού και τις συνέπειες που έχει αυτή, στο σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας.
Δεν είναι δυνατόν, υποστηρίζεται, ενώ η ανεργία έχει «πιάσει ταβάνι» (μόνο οι τουριστικός κλάδος «γράφει» περί το ένα εκατ. ανέργους), οι καταθέσεις τον Ιούλιο των ελληνικών νοικοκυριών να αυξάνονται κατά 6%. Σύμφωνα με μία ερμηνεία αυτό συμβαίνει διότι -τάχα- αποδίδουν «τα μέτρα στήριξης της απασχόλησης και των εισοδημάτων που έλαβε η κυβέρνηση, όπως και τα μέτρα για την αναστολή υποχρεώσεων προς την εφορία, τις τράπεζες και τα ταμεία». Προφανώς το δεύτερο σκέλος ισχύει, αλλά δεν μπορώ να υποστηρίξω το αυτό και για το πρώτο: Τα νοικοκυριά γνωρίζοντας ότι μετά από λίγους μήνες θα χρειαστεί να καταβάλλουν όλες τις συσσωρευμένες υποχρεώσεις, οι οποίες προς το παρόν απλώς αναβάλλονται, «βάζουν στην άκρη» ότι μπορούν, μπας και μπορέσουν να ανταπεξέλθουν.
Πρόκειται για σαφή αμυντική κίνηση, δηλαδή.
