Αν αυτό είναι Δικαιοσύνη, τότε μιλάμε για μια βαθιά προβληματική εικόνα. Η δίκη για τα Τέμπη ξεκίνησε μέσα σε καθεστώς ασφυξίας, με ισχυρή αστυνομική παρουσία και συγγενείς θυμάτων αποκλεισμένους ή τοποθετημένους πίσω από τοίχους, χωρίς ορατότητα και ακουστική επαφή.
Το αίτημα της Ζωής Κωνσταντοπούλου για πλήρη οπτικοακουστική κάλυψη απορρίφθηκε από την εισαγγελέα, με το επιχείρημα ότι «το δημόσιο συμφέρον καλύπτεται». Την ίδια στιγμή, η Άλμα Λάττα, μητέρα της Κλαούντια, ζήτησε να απευθυνθεί στο προεδρείο. Δεν της επετράπη. Πρόλαβε μόνο να πει: «Όταν πάτε σπίτι σας, σκεφτείτε τι τραβάω τρία χρόνια».
Ο Αντώνης Ψαρόπουλος μίλησε για «αγώνα ζωής», ενώ ο Νίκος Πλακιάς φώναξε «όλοι φυλακή», για να του ζητηθεί… σιωπή.
Μέσα στην αίθουσα, συγγενείς φώναζαν «μην με ακουμπάς» σε αστυνομικούς. Έξω, η κοινωνία δεν βλέπει τίποτα.
Αν αυτή είναι η αρχή, τότε η δίκη αυτή δεν κινδυνεύει απλώς να αποτύχει. Κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια διαδικασία χωρίς εμπιστοσύνη, χωρίς αξιοπιστία και –κυρίως– χωρίς δικαιοσύνη.
