Ο ένας «μετράει» ένα χρόνο διακυβέρνησης και ο άλλος θα κλείσει 20ετία, μέσα στην οποία του… χρεώνουν την αναμόρφωση του κράτους του και την επάνοδο της χώρας του στην κατηγορία των μεγαλύτερων δυνάμεων του κόσμου.
Ο πρώτος, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα… κατάφερε να στρέψει επάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, με τον πιο αρνητικό τρόπο. Ο Ντόναλντ Τραμπ θα μείνει στην ιστορία ως ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που συνέβαλε τα μέγιστα στην αύξηση του αντιαμερικανισμού σε όλο τον κόσμο.
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της αμερικανικής εταιρίας δημοσκοπήσεων Gallup, μέσα στο 2017 τριπλασιάστηκε ο αριθμός των χωρών, οι πολίτες των οποίων εκφράζουν αρνητική γνώμη για τη διεθνή πολιτική και την «ηγετική θέση» των ΗΠΑ. Από τις 16 χώρες του 2016, πέρυσι καταγράφηκε ο αριθμός-ρεκόρ των 53 χωρών! Κι αυτό αποδίδεται στα αποτελέσματα της διακυβέρνησης Τραμπ.
Στον κατάλογο των κορυφαίων αντιαμερικανών φιγουράρουν οι Νορβηγοί, οι Καναδοί(!), οι Ελβετοί, ενώ μεταξύ των πρώτων περιλαμβάνονται η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Αυστρία και η Γερμανία, χώρες που άλλοτε εμφάνιζαν υψηλά ποσοστά «φιλοαμερικανισμού».
Στις χώρες, όπου η διπλωματική πολιτική των ΗΠΑ παραμένει σε υψηλά επίπεδα, περιλαμβάνονται το Κοσσυφοπέδιο (75%), η Αλβανία (72%) και ακολουθούν άλλα επτά αφρικανικά κράτη!
Σύμφωνα με την εταιρία δημοσκοπήσεων, τη «σφραγίδα» για τις αρνητικές γνώμες σχετικά με τις ΗΠΑ, έθεσαν η δημόσια τοποθέτηση του Ντόναλντ Τραμπ για το «γερασμένο ΝΑΤΟ», την απόφαση για έξοδο από τη συμφωνία για το κλίμα και η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ.
Με αυτό τον τρόπο, ο πρόεδρος των ΗΠΑ κατάφερε το ακατόρθωτο: Να συμβάλει με τον δικό του τρόπο, ώστε η πολιτική της χώρας του να γίνει ακόμη πιο αποκρουστική για ακόμη πιο πολλούς πολίτες του πλανήτη.
Ο «Τσάρος»
Από την άλλη πλευρά, στην αχανή Ρωσία, στα μέσα Μαρτίου θα στηθούν κάλπες για την ανάδειξη του νέου προέδρου της χώρας. Φυσικά, όλα δείχνουν ότι ο πρόεδρος δεν θα είναι καθόλου… νέος (σ.σ. άγνωστος), καθώς ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει καταφέρει να αποσπάσει τη θετική γνώμη της συντριπτικής πλειονότητας των συμπολιτών του, όπως προκύπτει από όλες τις δημοσκοπήσεις.
Μάλιστα, είναι εξαιρετικά πιθανό το ενδεχόμενο κι αυτή τη φορά, ο «Τσάρος» να αναδειχθεί από την πρώτη Κυριακή των εκλογών, καθώς όλα τα γκάλοπ δίνουν στον σημερινό πρόεδρο ποσοστά από 65,9% έως 73,2%. Όσο για τα… αουτσάιντερ των ρωσικών εκλογών, τόσο ο Πάβελ Γκρουντίνιν του Κομμουνιστικού Κόμματος, όσο και ο ακροδεξιός Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι περιορίζονται στο 6-6,5%.
Στη γνώμη που έχει σχηματίσει το ρωσικό εκλογικό σώμα για τον ηγέτη του, μετράει ιδιαίτερα το γεγονός ότι από την καταρρακωμένη και ανυπόληπτη Ρωσία του Γιέλτσιν, ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει καταφέρει να ενισχύσει το πατριωτικό φρόνημα των συμπολιτών του, έχει σταθεροποιήσει την οικονομία, παρά το εμπάργκο των Δυτικών, που διαρκεί εδώ και τρία χρόνια, ενώ παράλληλα επαναφέρει σταδιακά τη διεθνή αίγλη της Ρωσίας στα επίπεδα της Σοβιετικής Ένωσης.
Για όλους αυτούς τους λόγους (ίσως και για άλλους που ξέρουν καλύτερα οι Ρώσοι πολίτες), ο Βλαδίμηρος αναμένεται (εύκολα ή… πιο εύκολα) να εξασφαλίσει μία ακόμη (την τέταρτη) θητεία του στο Κρεμλίνο.
Και οι ομοιότητες
Παρά τις τεράστιες διαφορές (ύφους, ήθους, δημόσιας εικόνας κ.λπ.), οι δύο ηγέτες διαθέτουν και μία σημαντική (αν και προσπαθούν να την κρύψουν) κοινή συμπεριφορά: Και οι δύο είναι… μαλωμένοι με τους κανόνες της γνήσιας και διαφανούς σύγχρονης δημοκρατίας.
Ο Ντόναλντ επιτίθεται με κάθε ευκαιρία εναντίον των Μέσων Ενημέρωσης, που του ασκούν κριτική και βγάζουν στη φόρα τις αδυναμίες, τη δυστροπία του, την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του, που όλα μαζί δημιουργούν αίσθημα ανασφάλειας σε όλο τον πλανήτη.
Ο Βλαντιμίρ, από την πλευρά του, φαίνεται πως έχει… αλλεργία σε ό,τι μπορεί να εμφανίζεται ως αντιπολιτευόμενη δύναμη στη δική του εξουσία. Ακόμη και ο αριθμός-ρεκόρ των υποψηφίων στις επικείμενες εκλογές (βλ. σχετικό ρεπορτάζ στην εφημερίδα F&M Voice) στην ουσία συμβάλλει στην όσο το δυνατόν πιο εύκολη επικράτησή του, καθώς οι γνωστοί ως «λαγοί» το μόνο που καταφέρνουν είναι να αποσπάσουν ψήφους από όλους τους άλλους υποψήφιους, εκτός από τον Πούτιν.
Οι δύο ηγέτες είναι εντελώς διαφορετικοί τόσο στη δημόσια εικόνα τους, όσο και στα αποτελέσματα της διακυβέρνησής τους. Είναι ωστόσο και τόσο όμοιοι σε κάποιες συμπεριφορές, που σε ορισμένες περιπτώσεις αυτές οι ομοιότητες τρομάζουν…
