Οι εργολαβίες και οι επισκευές στο εξωτερικό με τριπλάσιο κόστος!
Η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία δοκιμάζεται από τη διοικητική αβελτηρία και τις πολιτικές επιλογές, ενώ οι εργαζόμενοι αγωνίζονται για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και επιβίωση, εν μέσω κυβερνητικής αδιαφορίας και απίστευτης σπατάλης.
Την ώρα που η Ελλάδα, από το «μαμούθ» πρόγραμμα SAFE των 800 δισεκατομμυρίων ευρώ, παίρνει τα… ψίχουλα των 750 εκατομμυρίων, παρά το γεγονός ότι είναι μια χώρα που πραγματικά απειλείται και έχει πολύ αυξημένες αμυντικές δαπάνες, φυλάσσοντας παράλληλα ευρωπαϊκές «Θερμοπύλες», το… πουλόβερ στην ΕΑΒ ξηλώνεται σταθερά και μεθοδικά. Οι εργαζόμενοι στην εταιρεία αντιλαμβάνονται πλήρως πως η κατάσταση χειροτερεύει διαρκώς. Γι’ αυτό συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις, δίνοντας το «παρών» ακόμη και στο αγροτικό μπλόκο που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα πριν από μερικά εικοσιτετράωρα.
Πριν από λίγες ημέρες, περισσότεροι από 700 εργαζόμενοι κατέβηκαν στο υπουργείο Άμυνας, μεταφέροντας τη δική τους κραυγή αγωνίας για το γεγονός ότι μόλις σε 1,5 έτος, 380 εξειδικευμένοι τεχνίτες εγκατέλειψαν την ΕΑΒ, παίρνοντας θέσεις ανάλογες των προσόντων και της εμπειρίας τους σε άλλες χώρες με πολλαπλάσιους μισθούς.
Τους ζητούν τα λεφτά πίσω
Την ίδια ώρα, το λογιστήριο του κράτους εκτιμά ότι η αποζημίωση, η αναγνώριση της προϋπηρεσίας στον ιδιωτικό τομέα και το επίδομα ανθυγιεινής εργασίας δόθηκαν ουσιαστικά παράνομα στους εργαζόμενους της ΕΑΒ και ζητά από αυτούς να επιστρέψουν τα χρήματα. Όμως, εκτός από τις αποχωρήσεις που τραυματίζουν ανεπανόρθωτα την επιχείρηση και το σκέλος των απολαβών, υπάρχει και η λογική της σπατάλης: Τα C-130… ξενιτεύονται στην Πορτογαλία για επισκευή με κόστος πολύ πιο ακριβό απ’ ό,τι θα κόστιζαν οι ανάλογες εργασίες στην ΕΑΒ. Το ίδιο συμβαίνει με τα Super Puma, των οποίων η επισκευή μακριά από την Ελλάδα κοστίζει 3 εκατ. ευρώ, τη στιγμή που θα μπορούσε να γίνει στην ΕΑΒ, με κόστος 1 εκατομμύριο ευρώ. Και η μόνιμη επωδός αυτής της σπατάλης των χρημάτων του Έλληνα φορολογούμενου είναι η «ταχύτητα ολοκλήρωσης των εργασιών».
Γύρισαν την πλάτη στην προκήρυξη
Ενδεικτικό του κλίματος που επικρατεί στην ΕΑΒ είναι το γεγονός ότι από τους 1.100 συμβασιούχους, μόλις 350 ενδιαφέρθηκαν για τις 150 θέσεις μόνιμου προσωπικού που προκηρύχθηκαν, δείχνοντας ξεκάθαρα την έλλειψη εμπιστοσύνης στα έργα και τις ημέρες της εταιρείας, ενώ υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τις συμβάσεις.
Οι εργαζόμενοι φρόντισαν η φωνή τους να φτάσει στον υπουργό Άμυνας, Νίκο Δένδια, και στον υφυπουργό Οικονομίας, Θάνο Πετραλιά, οι οποίοι άκουσαν τα προβλήματα και υποσχέθηκαν νομοθετική ρύθμιση για την αποζημίωση. Στο φλέγον θέμα της αναγνώρισης της προϋπηρεσίας και των ανθυγιεινών, όμως, η κυβερνητική δέσμευση περιορίστηκε στο «θα δούμε αν μπορεί να υπάρξει κάποια βελτίωση», χωρίς ουσιαστική λύση.
Η λογική του παραλόγου
Το λεγόμενο επιτελικό κράτος λειτουργεί με λογική παραλόγου: Για πολύτιμους εργαζόμενους με σημαντική τεχνογνωσία δεν υπάρχουν χρήματα, αλλά μόνο… ψίχουλα αποδοχών, ενώ παράλληλα γίνονται πολυδάπανες επισκευές στο εξωτερικό που θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν στην Ελλάδα με μικρότερο κόστος.
Ενδεικτικό της διοικητικής λογικής της ΕΑΒ υπό τον πρόεδρο και CEO, Αλέξανδρο Διακόπουλο, είναι ότι εφαρμόζει δύο μέτρα και δύο σταθμά στις απολαβές. Από τη μια πλευρά, ο ίδιος λαμβάνει δεκάδες χιλιάδες ευρώ εκτός ενιαίου μισθολογίου, ενώ ένας μόνιμος υπάλληλος με 25 χρόνια υπηρεσίας παίρνει μόλις 1.150 ευρώ.
5.000 τον μήνα για τον 75άρη
«Κερασάκι» στην… τούρτα της λεηλάτησης δημοσίου χρήματος ήρθαν οι φήμες για πρόσληψη ενός 75χρονου ως υπεύθυνου HR με μισθό 5.000 ευρώ, εκτός ενιαίου μισθολογίου. Η πρόσληψη μπορεί εν τέλει να μην πραγματοποιήθηκε λόγω προβλημάτων με τα απαιτούμενα έγγραφα, όμως αποτελεί μια σαφή ένδειξη της εικόνας διάλυσης στην ΕΑΒ.
Όσο για τους εργαζόμενους, την εμπειρία και την προσφορά τους, το μεγαλύτερο «παράσημο» είναι ότι η Lockheed Martin σκοπεύει να στείλει επιστολές στα αρμόδια υπουργεία ζητώντας να επιλυθούν τα προβλήματα. Στον τελευταίο έλεγχο DCMA AOI για τα προγράμματα F-16 Viper και P-3B, η ΕΑΒ έδωσε άριστα διαπιστευτήρια, γεγονός που οι εργαζόμενοι θεωρούν επίτευγμα δικό τους και όχι των εργολάβων. Ωστόσο, το μοντέλο με τους εργολάβους κερδίζει έδαφος, καθώς η ιδιωτικοποίηση περνά μέσα από αυτόν τον δρόμο, που αποτελεί και τον τελικό στόχο.
