Του Κωστή Αϊβαλιώτη, πρ. βουλευτή Β΄ Αθηνών
Η εμπειρία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 έδειξε ότι οι μεγάλες διοργανώσεις μπορούν να λειτουργήσουν σαν μοχλός ανάπτυξης της χώρας, ενισχύοντας τις υποδομές της, τη διεθνή εικόνα της και την εθνική αυτοπεποίθηση, παρά το υψηλό οικονομικό κόστος.
Η δημιουργία αθλητικών εγκαταστάσεων για την Ολυμπιάδα της Αθήνας έδωσε ώθηση στη γενικότερη ανάπτυξη, παρόλο που το κόστος της διοργάνωσης δεν ήταν μικρό. Σε ερώτηση που είχα κάνει ως βουλευτής το 2010, μου είχε απαντήσει το υπουργείο Πολιτισμού ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας στοίχισαν 8 δισ. ευρώ, κάτι που ασφαλώς δεν ισχύει. Και 20 δισ. να πει κάποιος, μάλλον μέσα θα πέσει.
Οι Ολυμπιακοί άφησαν πίσω τους αθλητικές εγκαταστάσεις που άλλες ρήμαξαν, άλλες ψιλολειτούργησαν και ορισμένες αξιοποιήθηκαν. Άφησαν όμως και έργα όπως το μετρό, το Αεροδρόμιο της Αθήνας, την Αττική οδό κ.λπ., αλλά και επιτυχίες σε άλλους τομείς, όπως π.χ. η προσπάθεια να εξαρθρωθεί η (αρκετά ύποπτη) εγχώρια τρομοκρατία, για την οποία ποτέ δεν μάθαμε ποια σχέση μπορεί να είχε με μυστικές υπηρεσίες χωρών ελάχιστα φιλικών προς την Ελλάδα.
Συμπεράσματα βγήκαν από τη διοργάνωση των Αγώνων του 2004, που ήταν -και πρέπει να το πούμε αυτό- οι ασφαλέστεροι που διοργανώθηκαν ποτέ, χωρίς κανένα παρατράγουδο τρομοκρατίας ή θανάτων, όπως αυτά που είχαν γίνει π.χ. με τη σφαγή στο Μόναχο, με θανάτους Ισραηλινών αθλητών, στις ΗΠΑ με εκρήξεις βομβών ακόμη και μέσα στο Ολυμπιακό Χωριό κ.ο.κ. Στην Αθήνα δεν συνέβη το παραμικρό και ως απόδημος Έλληνας (εκείνη την εποχή ζούσα στο Βέλγιο, όπου εργαζόμουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) ήμουν περήφανος που οι ξένοι θαύμαζαν τη διοργάνωση και την αισθητική των Αγώνων της Αθήνας. Έκτοτε, δεν αναλάβαμε κάποια ανάλογη μεγάλη αθλητική διοργάνωση και μιλάω ασφαλώς για ένα Μουντιάλ.
Η υποψηφιότητα της Ελλάδας για τη συνδιοργάνωση ενός Μουντιάλ με χώρες όπως π.χ. η Κύπρος, το Ισραήλ και η Αίγυπτος θα είχε πολλαπλά οφέλη για την εικόνα της χώρας. Για πρώτη φορά από το 2004 η Ελλάδα θα επανεμφανιζόταν σε ένα πεδίο που είχε εγκαταλείψει τελείως, και ας εξηγούσαμε ξανά και ξανά κάποιοι από εμάς στη Βουλή την περίοδο 2007 έως 2012, αλλά και όλα αυτά τα χρόνια, ότι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγει η χώρα από τη μιζέρια ήταν να τεθεί ένας εθνικός στόχος και να παλέψουμε όλοι οι Έλληνες να τον ξαναπετύχουμε, όπως κάναμε και με τους Ολυμπιακούς του 2004.
Τόσα χρόνια η Ελλάδα ακουγόταν διεθνώς μόνο για τα μνημόνια, την τρόικα, τον Σόιμπλε και όλα τα άλλα μπουμπούκια – και πρόσφατα για τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ κ.λπ. Άρα, τίποτε καλό δεν μαθαίνεται διεθνώς για εμάς. Η συνδιοργάνωση του Μουντιάλ θα ωφελούσε τη διεθνή εικόνα μας, θα εμπέδωνε την εμπιστοσύνη στις δυνατότητες της χώρας, θα εξέπεμπε το μήνυμα ότι όντως αφήνουμε πίσω την κακή εικόνα της χρεοκοπίας και θα έδινε ώθηση στην οικονομία και ειδικώς στον τουρισμό μας. Αποκτούμε σιγά-σιγά αξιόλογα γήπεδα ποδοσφαίρου και άρα σε υποδομές θα μπορέσουμε να είμαστε επαρκείς. Ένας τέτοιος υψηλός στόχος και η πρωτοβουλία της Ελλάδας για τη διοργάνωση μαζί με χώρες από τρεις ηπείρους (Ευρώπη, Ασία και Αφρική), με διαφορετικές θρησκείες και φυλετικές καταβολές, θα δώσει κύρος στη χώρα και θα θέσει έναν υψηλό στόχο, στην υλοποίηση του οποίου θα (ξανα)συνεργαστούν μεθοδικά όλοι οι Έλληνες.
