Υπάρχουν παίκτες που ψάχνουν τη λάμψη και άλλοι που υπηρετούν την ομάδα. Ο Κώστας Παπανικολάου ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Δεν προσπάθησε ποτέ να σταθεί δίπλα σε ονόματα όπως ο Σπανούλης ή ο Πρίντεζης, δεν μπήκε στη σύγκριση, δεν ζήτησε ρόλο πρωταγωνιστή. Προτίμησε τον δύσκολο δρόμο: να είναι απαραίτητος, αλλά αθόρυβος.
Στο παρκέ κάνει τη δουλειά που δεν φαίνεται πάντα. Μαρκάρει, τρέχει, καλύπτει, δίνει ενέργεια. Είναι εκεί για την ομάδα, όχι για τον εαυτό του.
Αρχηγός στην πράξη. Δεν έβαλε ποτέ το «εγώ» πάνω από το «εμείς». Και ίσως αυτό να είναι που τον ξεχωρίζει περισσότερο απ’ όλα.
Σε μια εποχή γεμάτη «σταρ», ο Παπανικολάου δεν έγινε ποτέ ένας από αυτούς. Έγινε κάτι πιο σημαντικό: στήριγμα.
Π.Π.
