Πραγματικά το δεύτερο lockdown κάνει θρύψαλα τη κυβερνητική προπαγάνδα έξι μηνών τουλάχιστον περί επιτυχημένης διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης. Κι αυτό γιατί απεδείχθη ότι το Μαξίμου και τα αρμόδια υπουργεία πέρα από τα εκατομμύρια στα ΜΜΕ δεν έκαναν απολύτως τίποτα στην υγεία, στην παιδεία και για την προστασία των μικρομεσαίων και των εργαζομένων από τις επιπτώσεις της πανδημίας.
Όπως μετράγαμε τα μνημόνια 1-2-3 και τις συνέπειες τους στην κοινωνία, έτσι πλέον μετράμε τα…”απαγορευτικά”, κατά τον καθηγητή Μπαμπινιώτη, για την αντιμετώπιση της πανδημίας εξαιτίας των αντιφατικών και ανεπαρκών μέτρων που έλαβε η κυβέρνηση από τον Μάιο και μετά, προς όφελος εν τέλει των ολιγαρχών.
Από τους δείκτες φαίνεται ότι η Ελλάδα έχει γυρίσει σε εποχές που μας οδήγησαν στο πρώτο μνημόνιο με ευθύνη της ίδιας της κυβέρνησης, που απέτυχε τελικά να διαχειριστεί τις επιπτώσεις της πανδημίας. Ήδη:
– το ποσοστό της ύφεσης, η οποία σημειωτέων έχει ξεκινήσεις πριν από την πανδημίας, το 2020 προβλέπεται στο 9%+, ποσοστό ανάλογο με εκείνο του 2011
– το ποσοστό ανεργίας είναι πάνω από 18% το 2020, όσο περίπου και στις αρχές των μνημονίων
– το δημοσιονομικό έλλειμμα ξεπέρασε τα 11,2 δισ. ευρώ ή το 6,5% του ΑΕΠ και το πρωτογενές έλλειμμα τα 7 δισ. ευρώ ή ποσοστό 4% του ΑΕΠ
– το δημόσιο χρέος ξεπέρασε τα 362 δισ. ευρώ ή το 200% του ΑΕΠ και αναμένεται στο 207% του ΑΕΠ το 2020.
– το μέσο ισοδύναμο διαθέσιμο οικογενειακό εισόδημα μετά την πανδημία θα είναι μειωμένο κατά 2,84%
Εάν λοιπόν στο πρώτο lockdown υπήρχε η δικαιολογία ότι ουδείς γνώριζε τι εστί πανδημία Covid-19 και τι συνεπάγεται, το δεύτερο lockdown είναι αποτέλεσμα πολιτικής αποτυχίας των κυβερνήσεων της Δύσης και της Ελλάδας προφανώς που επαναπαύθηκαν στην ανακάλυψη του εμβολίου μέχρι τέλος του χρόνου, χωρίς να κάνουν τίποτα για την ενίσχυση και στήριξη των δημοσίων συστημάτων υγείας, των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και των εργαζομένων. Αδράζοντας παράλληλα τη ευκαιρία για την άσκηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών υπέρ των ολιγαρχών και των ημετέρων.
Με άλλα λόγια, το 2ο lockdown έχει σαφώς ταξικά χαρακτηριστικά και πιέζει ακόμη περισσότερο μια διαλυμένη κοινωνία και ιδίως τα φτωχότερα στρώματα χωρίς μάλιστα προοπτική, καθώς ακόμη και ο επιστήμονες λένε ότι ακόμη και αν βρεθεί το εμβόλιο δεν θα ξεμπλέξουμε εύκολα με τον κορονοϊό.
Εν κατακλείδι, απαιτείται ένα ολοκληρωμένο κοινωνικό σχέδιο που θα έχει στο επίκεντρο του την αναβάθμιση του ΕΣΥ, στο οποίο θα πρέπει να βάλουν όλοι πλάτη. Εκτός αν οι κυβερνώντες, βλέπουν μια ακόμη κρίση ως ευκαιρία για την οικονομία με όρους καθαρά επιχειρηματικού και τραπεζικού κέρδους και εις βάρος των πολλών.
