Η έκθεση της Santander για τη ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ δεν έγινε πρώτο θέμα επειδή «ανακάλυψε» μια καλή μετοχή. Έγινε πρώτο θέμα γιατί έβαλε το δάχτυλο σε μια παλιά πληγή:
Tο Χρηματιστήριο Αθηνών δεν διαβάζει σωστά τα μεγάλα, μακράς πνοής assets. Υποδομές με ορίζοντα δεκαετιών, σταθερά και προβλέψιμα cash flows και καθαρό ευρωπαϊκό προφίλ εξακολουθούν να τιμολογούνται με λογική τριμήνου.
Η Santander ουσιαστικά λέει ότι η αγορά αποτιμά τη ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ σαν ένα σύνολο απομονωμένων έργων και όχι σαν έναν ώριμο φορέα παραχωρήσεων ευρωπαϊκού τύπου. Το αποτέλεσμα είναι ένα επίμονο discount, που δεν εξηγείται από τα μεγέθη αλλά από τη νοοτροπία της αγοράς.
Η ελληνική χρηματιστηριακή κουλτούρα παραμένει βραχυπρόθεσμη, επιφυλακτική απέναντι σε ό,τι απαιτεί χρόνο, θεσμική σταθερότητα και υπομονή. Γι’ αυτό και τα μεγάλα έργα αντιμετωπίζονται ακόμη με καχυποψία, παρά τα ορατά έσοδα και τις μακροχρόνιες συμβάσεις.
Με άλλα λόγια, η είδηση δεν αφορά μόνο τη ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ. Αφορά το αν το ΧΑ μπορεί –ή θέλει– να λειτουργήσει σαν ώριμη ευρωπαϊκή αγορά.
