Η εικόνα ήταν ξεκάθαρη και… αηδιαστική. Ο Λιονέλ Μέσι, ο οποίος σε ολόκληρο τον πλανήτη θεωρείται συνώνυμο της ποδοσφαιρικής τελειότητας, βρέθηκε να χειροκροτεί δίπλα στον Ντόναλντ Τραμπ, ενώ ο πρόεδρος των ΗΠΑ μιλούσε εναντίον του Ιράν και υπερασπιζόταν επιθέσεις κατά ενός κυρίαρχου κράτους.
Δεν πρόκειται για ένα αθώο στιγμιότυπο. Πρόκειται για μια στιγμή που καθορίζει τα άτομα που «φιλοξενούνται» σε αυτό. Ο Μέσι, ο οποίος προέρχεται από μια Αργεντινή γεμάτη ιστορικές μνήμες αγώνων, επέλεξε να στέκεται δίπλα σε κάποιον που εκπροσωπεί αιματοβαμμένες επιλογές και πολιτικές. Η εικόνα δεν συγχωρεί. Η σιωπή του δεν είναι αθωότητα, είναι αποδοχή.
Και τότε, μοιραία, έρχεται η σύγκριση με τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Ο Μαραντόνα, όσο κι αν ήταν αμφιλεγόμενος εκτός γηπέδου, είχε το σθένος να συνδεθεί με ανθρώπους και κινήματα που αντιστέκονταν στην αδικία. Κάπνιζε πούρο με τον Φιντέλ Κάστρο, «χτύπησε» τατουάζ τον Τσε Γκεβάρα και ένα δεύτερο με τη φράση του μεγάλου Τσε «Hasta la victoria siempre» (μέχρι τη νίκη, πάντα). Η πολιτική του στάση είχε χαρακτήρα και συνέπεια.
Ο Μέσι, αντίθετα, μετρήθηκε με το μπόι του και κόντυνε ακόμη περισσότερο. Δεν χρειάζονται λέξεις για να περιγράψουν τη διαφορά. Τα χαμόγελα του Μέσι δίπλα σε έναν ηγέτη που σε λιγότερο από ενάμιση χρόνο έχει αιματοκυλίσει τον πλανήτη και θέλει με τα όπλα να επιβάλει τους όρους του παντού, τον μικραίνουν πολιτικά και ηθικά. Η μεγαλοσύνη δεν κρίνεται μόνο από τα γκολ και τις ντρίπλες, αλλά και από τη στάση απέναντι στην αδικία. Και εκεί, δυστυχώς, ο Μέσι «εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ελλιπής».
Η ιστορία θα τον θυμάται ως εξαιρετικό ποδοσφαιριστή, αλλά όχι ως σύμβολο. Ο Μαραντόνα, παρότι κοντός στο ύψος, ήταν τεράστιος στο θάρρος. Ο Μέσι κέρδισε παγκόσμια δόξα, αλλά έχασε τη δυνατότητα να σταθεί με αξιοπρέπεια απέναντι σε ό,τι αξίζει σε έναν άνθρωπο να υπερασπίζεται.
