Υπάρχει κάτι βαθιά αποκρουστικό στον τρόπο που το ανθρώπινο είδος αγγίζει κάθε τι καινούργιο. Κάθε εργαλείο που θα μπορούσε να κάνει τη ζωή λιγότερο άθλια, το πιάνει από τον λαιμό και το σέρνει στο πιο χαμηλό, πιο χυδαίο, πιο ανόητο ένστικτό του. Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Αποδείχθηκε απλώς το πιο ισχυρό μας καθρέφτισμα.
Μπορεί να διαβάζει αξονικές, να προβλέπει επιδημίες, να σπάει πρωτεΐνες και να λύνει προβλήματα που ξεπερνούν τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Κι όμως, η κυρίαρχη χρήση της από τη μάζα είναι να «γδύνει» γυναίκες, να φαντασιώνεται σώματα χωρίς συναίνεση, να παράγει ψηφιακή κακοποίηση με το πάτημα ενός κουμπιού.
Το Grok, το X, τα deepfake και τα «βάλε της μπικίνι» δεν είναι η απόδειξη ότι όταν δώσεις απεριόριστη ισχύ σε μια κοινωνία χωρίς όρια, αυτή δεν θα την χρησιμοποιήσει για να ανέβει — θα την χρησιμοποιήσει για να ξεβρακώσει τον διπλανό της. Και αν γίνεται να ξεβρακώσει ανήλικα, ακόμη καλύτερα. Αυτό δείχνουν τα δεδομένα.
Οι εταιρείες παριστάνουν τις έκπληκτες μόνο όταν αρχίζουν οι έρευνες, τα πρόστιμα και οι απειλές αποκλεισμού. Μέχρι τότε, όλα βαφτίζονται «ελευθερία λόγου». Μια λέξη-σκουπίδι που χρησιμοποιείται πια ως άδεια για κάθε μορφή ψηφιακής βίας. Ελευθερία δεν είναι να μετατρέπεις το σώμα του άλλου σε παιχνίδι. Είναι να ξέρεις πότε σταματάς.
Και η κοινωνία; Δεν είναι θύμα. Είναι συνεργός. Γιατί αντί να απαιτεί όρια, γελά, καταναλώνει, κάνει share. Προτιμά ένα βίντεο με τσιουάουα να χορεύουν σαν άνθρωποι από το να σκεφτεί τι σημαίνει αυτή η τεχνολογία για την εξουσία, την εργασία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι ανήθικη. Είναι ότι βρίσκεται στα χέρια ενός είδους που, κάθε φορά που αποκτά δύναμη, τη χρησιμοποιεί πρώτα για να ταπεινώσει, να εξευτελίσει και να καταναλώσει τον άλλον. Δεν αποτυγχάνουμε από άγνοια, αλλά από επιλογή. Και ιστορικά, όταν ο άνθρωπος συναντά κάτι μεγάλο, δεν προσπαθεί να σταθεί στο ύψος του — προσπαθεί να το σύρει στο δικό του επίπεδο. Σκύβει, κοιτάει χαμηλά, και με το βλέμμα καρφωμένο κάτω από τη φούστα αποδεικνύει ξανά ότι δεν φοβάται την πρόοδο. Φοβάται την ευθύνη που τη συνοδεύει.
