Η γεωπολιτική ισχύς του Ταγίπ Ερντογάν επανακαθορίζει τις ισορροπίες στην περιοχή, καθώς η Τουρκία διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια εποχή διεθνών συγκρούσεων και αμηχανίας της Δύσης.
Η Ιστορία θα είναι αυθόρμητα γενναιόδωρη στην κρίση της για τον Ταγίπ Ερντογάν, και αυτή είναι μια παραμετροποίηση της εξίσωσης των διεθνών σχέσεων την οποία θα πρέπει κανείς να ενσωματώσει αρμονικά στην ανάλυσή του, προκειμένου να κατανοεί ταχύτερα, πληρέστερα και ολιστικά όσα συμβαίνουν γύρω της. Αυτή άλλωστε είναι και η περισσότερο δοκιμασμένη και πετυχημένη συνταγή, προκειμένου να μην αναλωνόμαστε σε παρανοήσεις, παρεξηγήσεις, πλάνες και αυταπάτες.
Ο Τούρκος πρόεδρος -κάθε άλλο παρά θαυμαστής ή λάτρης της Δημοκρατίας- εδραίωσε την υπερεικοσαετή πολιτική ηγεμονία του στη γειτονική χώρα μέσω… εξάντλησης και εξαφάνισης των αντιπάλων του, εντός κόμματος αλλά και συνολικά στην κεντρική πολιτική σκηνή της Τουρκίας. «Ξεδόντιασε» το αποκρουστικό κεμαλικό κατεστημένο που ευθύνεται για τις ιστορικές τραγωδίες και… τραυματισμούς του Ελληνισμού, από τον ακρωτηριασμό της Κύπρου μέχρι τη σημαία που πήρε ο αέρας στα Ίμια, φρόντισε ωστόσο, μεθοδικά και με συνέπεια, να το αντικαταστήσει με ένα δικό του «βαθύ κράτος». Με αναφορά και λογοδοσία στον ίδιο και στην οικογένειά του, ούτε καν στο κόμμα που εκείνος ίδρυσε και γιγάντωσε.
Η αχρείαστη πολεμική αναμέτρηση στη Μέση Ανατολή που τόσο ασυγχώρητα ξεκίνησε ο Ντόναλντ Τραμπ, όταν διευκόλυνε τις αγωνίες του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, εξαπολύοντας επίθεση κατά του Ιράν, έχει επαναφέρει στο προσκήνιο τις βαριές, διαχρονικές και ενοχλητικές ευθύνες της συλλογικής Δύσης για μια ενοχλητική ανοχή απέναντι στον Ταγίπ Ερντογάν και στις στρατηγιικές επιδιώξεις του.
Ο «Ατατούρκ» της εποχής μας έχει καταφέρει να συνομιλεί και να αναγνωρίζεται από κάθε εμπλεκόμενο μέρος, και μάλιστα με όρους υπερασπιστικούς της παρουσίας του, καθώς η δική του Τουρκία διεκδικεί και καταφέρνει να ενσαρκώσει τον ρόλο της μεσολαβήτριας δύναμης.
Αναπόφευκτα, επιβάλλει την ατζέντα του. Μια ατζέντα, επίσης αναπόφευκτα αντιθετική σε σχέση με τα συμφέροντα της Ελλάδας και μιας Δύσης που διατηρεί, έστω και… τραυματισμένο, ένα ιστορικό παρελθόν μπολιασμένο με τις ιδέες της κλασικής Αθήνας και του Διαφωτισμού.
