Τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, που πυροδότησε ο Ντόναλντ Τραμπ κατά του Ιράν, παρακολουθεί υπομονετικά το Πεκίνο, μετατρέποντας την κρίση της Μέσης Ανατολής σε στρατηγικό πλεονέκτημα.
Ένα αόρατο νήμα, από τον Κομφούκιο στον Μάο Τσε Τουνγκ… Η ιστορική ψυχοσύνθεση υπομονής του κινεζικού έθνους, που περνάει αναλλοίωτη και αδιαμεσολάβητα από κάθε γενιά στην επόμενη, έρχεται να συνδυαστεί αρμονικά με την ιστορική ρήση του «μεγάλου τιμονιέρη».
Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση, λοιπόν, με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, τον οποίο ξεκίνησε ο Ντόναλντ Τραμπ κατά του Ιράν για το χατίρι του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Η κατάσταση φυσικά κάθε άλλο παρά θαυμάσια είναι, με σύνθετες και πολυεπίπεδες συνέπειες για το σύνολο της ανθρωπότητας και με απρόβλεπτη επιδείνωση, αλλά και ανθεκτικότητα στη διαδοχή του χρόνου.
Για την Κίνα του… στωικού Σι Τζινπίνγκ, ωστόσο, μια τόσο μεγάλη αναταραχή έχει γεννήσει ευκαιρίες που το Πεκίνο δεν είχε την ευχέρεια να συναντήσει ούτε καν στην ουκρανική κρίση, εκεί όπου ουσιαστικά… εξαγόρασε τη Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν, με αντάλλαγμα την οικονομική και στρατιωτική υποστήριξή του προς το Κρεμλίνο.
Στη Μέση Ανατολή, η Κίνα εμφανίζεται ήδη ως «νικήτρια». Χωρίς να έχει ξοδέψει χρήματα, χωρίς να έχει εμπλακεί στρατιωτικά με δικές της δυνάμεις στο πλευρό ενός έθνους παραδοσιακού συμμάχου και με ενεργή, πρωταγωνιστική συμμετοχή στην ετερόκλητη κοινοπραξία των BRICS.
Στα πολιτικά και δημοσιογραφικά παρασκήνια της Ουάσιγκτον, ακόμη και για να… ενοχλήσουν περισσότερο τον Ντόναλντ Τραμπ, ένα πυρηνικό στοιχείο ανάλυσης των δεδομένων εμφανίζει την Κίνα ως μεγάλη κερδισμένη αυτού του παραλογισμού. Την ώρα μάλιστα που ο σημερινός ένοικος του Λευκού Οίκου είχε εξαρχής προσδιορίσει το καθεστώς του Πεκίνου ως… εχθρικό και είχε υποσχεθεί να πληγώσει βαθιά τον κινεζικό «γίγαντα», μέσω του εμπορικού πολέμου τον οποίο ξεκίνησε στις απαρχές της τρέχουσας δεύτερης και τελευταίας θητείας του στην προεδρία των ΗΠΑ, με τους δασμούς που επέβαλε στην παγκόσμια οικονομία.
