Δρ. Ανδρέας Στοϊμενίδης* (αντί του Νίκου)
Από την πρώτη ημέρα που πήγα στο συγκεκριμένο μπιτσόμπαρο στην Αττική κάτι δεν μου κολλούσε, αλλά έπρεπε να μείνω γιατί είχα εκεί κοντά τον γιο μου και με βόλευε να πηγαίνω να τον βλέπω. Η συμφωνία μας ήταν για 6/7 μεροκάματα και μέχρι τον Αύγουστο την είχαν τηρήσει.
Από τον Αύγουστο μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου δούλευα χωρίς ρεπό και αναγκάστηκα να μαλώσω για να πάρω ένα. Σχεδόν όλο το προσωπικό το τραμπούκιζαν και τους έβγαζαν κλέφτες. Μάλιστα, σε έναν σερβιτόρο γύρισαν και του είπαν ότι σε κάποιον προηγούμενο τού έσπασαν τα πόδια. Το παιδί φοβήθηκε.
Από τον Αύγουστο και μετά είχα αναλάβει και υπεύθυνος του μαγαζιού, με συνέπεια να έχω τα ταμεία. Στο κλείσιμο των ταμείων, ο ιδιοκτήτης τις περισσότερες φορές τα έβγαζε λάθος με αποτέλεσμα να με θεωρεί στο μυαλό του κλέφτη, πράγμα το οποίο δεν ίσχυε. Στο κατάστημα έχει πάνω από δέκα κάμερες που καταγράφουν παράνομα με ήχο και αν έκλεβα κάτι θα φαινόταν. Γενικά, μια παράνοια. Μου έριχναν ευθύνες, χωρίς να έχω κάνει κάτι.
Η εργοδότρια (γυναίκα του εργοδότη) μας έκανε όλους ψυχολογικό πόλεμο. Μας απειλούσε όταν αντιδρούσαμε ότι θα φωνάξει τον άντρα της να μας δείρει. Σε κανέναν δεν έχει καταθέσει χρήματα στην τράπεζα και ό,τι παίρναμε, το παίρναμε στο χέρι. Άπειρες υπερωρίες που μας τις πλήρωνε 5 ευρώ αντί για το νόμιμο.
Στο κατάστημα δούλευα 12 ώρες την ημέρα και μου χτυπούσε 8ωρο 5/7, ενώ δούλευα 7/7 12ωρο. Από το 12ωρο μου πλήρωνε τις 10 ώρες. Δύο ώρες για την ψυχή της μάνας μου επειδή ο εργοδότης δεν ήθελε να περιμένει τον φύλακα και έτσι σε ανάγκαζε να περιμένεις εσύ απλήρωτα. Πού να του πεις όχι; Την ημέρα που με έδιωξαν, έβγαλα κανονικά τη βάρδια και μου είπαν «πήγαινε μάζεψε τα πράγματά σου και φύγε». Της είπα να μου δώσει ό,τι μου χρωστάει και μου είπε πως αν δεν φύγω, θα φωνάξει τον άντρα της. Χτυπούσε τα ταμεία και φώναζε. Περπάτησα με τις παντόφλες 6 χιλιόμετρα με τα πόδια να φτάσω σπίτι.
Το τελευταίο βράδυ δεν κοιμήθηκα. Φοβόμουν για τη ζωή μου. Το πρωί της έστειλα μήνυμα να μου βάλει χρήματα να φύγω. Με είχαν αφήσει χωρίς ένα ευρώ στην τσέπη. Με απείλησε πως αν δεν φύγω, θα έρθει ο εργοδότης και πως δεν θα πάρω τίποτα. Περπάτησα ξανά 4 χιλιόμετρα με τους σάκους, για να πάω να πάρω λεωφορείο. Μπήκα σε 3 λεωφορεία χωρίς εισιτήριο με προορισμό την Αθήνα, χωρίς να έχω κανέναν.
Από την Επιθεώρηση Εργασίας που έστειλα αναφορά, δεν μου έχουν απαντήσει ακόμη.
Δεν ξέρω σε πόσα παιδιά χρωστάνε λεφτά. Επίσης, κανείς δεν έχει υπογράψει μισθοδοσία, παρά μόνο σε μια κόλλα Α4 ότι λάβαμε κάποια έναντι.
Αλήθεια σας λέω, φοβάμαι. Δεν θέλω όμως να συνεχίσουν να τη γλιτώνουν.
…Είναι ο Νίκος ένας φανταστικός ήρωας ή ένα πραγματικό θύμα της εργασιακής ταπείνωσης, όπως ορίζεται από τους εργασιακούς νόμους;
*Αντιπρόεδρος Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Υγεία και Ασφάλεια στην Εργασία, γραμματέας ΥΑΕ ΓΣΕΕ, πρόεδρος ΟΣΕΤΕΕ
