«Ζήτω η Ελλάς! Ζήτω η Πολωνία!». Στις 4 Ιανουαρίου 1943, οι ναζί εκτελούν τον αθλητή του Ηρακλή Θεσσαλονίκης Γεώργιο Ιβάνωφ, έναν από τους μεγαλύτερους σαμποτέρ των Συμμάχων κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Γεννήθηκε στη Βαρσοβία, το 1911. Ο πατέρας του ήταν συνταγματάρχης του τσαρικού στρατού. Στη Θεσσαλονίκη ήρθε το 1926, με την Πολωνέζα μητέρα του και τον Έλληνα δεύτερο σύζυγό της. Ως αθλητής του Ηρακλή, κατάφερε νίκες σε εσωτερικούς και διεθνείς κολυμβητικούς αγώνες.
Σπούδασε γεωπόνος μηχανικός στο Βέλγιο και το 1933 κατέρριψε το πανεπιστημιακό ρεκόρ κολύμβησης του Βελγίου, στα 50 μέτρα ελεύθερο, με 35 δευτερόλεπτα. Πήρε μέρος με την ομάδα του πόλο της AZS Βαρσοβίας σε διεθνείς αγώνες υδατοσφαίρισης και επιλέχθηκε στην Εθνική Πολωνίας. Ανακηρύχθηκε καλύτερος παίκτης της Πολωνίας για το έτος 1938.
Με την κατάληψη της Πολωνίας και της Ελλάδας από τους ναζί, πέρασε στην Αντίσταση. Έπειτα από εκπαίδευση στη Σχολή της SOE (Special Operations Executive) στη Μέση Ανατολή, αποβιβάστηκε τον Οκτώβρη του 1941 στην Ελλάδα για να αναλάβει δράση ως σαμποτέρ με τον κωδικό 033Β.
Ύστερα από έντονη δραστηριότητα, σε συνεργασία με αντιστασιακές οργανώσεις, ακολούθησε η σύλληψή του στις 19 Δεκεμβρίου, ύστερα από προδοσία. Κατόρθωσε να αποδράσει, επικηρύχθηκε για 500.000 δραχμές και στις 29 Δεκεμβρίου αφίσες με τη φωτογραφία του τοιχοκολλήθηκαν σε όλη την Αθήνα.
Ενώ οι ναζί τον καταδίωκαν πλέον συστηματικά, συνέχισε τη δράση του, μεταδίδοντας με τον πομπό του πληροφορίες και κάνοντας με την οργάνωση σαμποτάζ.
Την άνοιξη του 1942, είχε φροντίσει να πιάσει δουλειά στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά με το ψευδώνυμο Κυριάκος Παρίσσης. Στις 14 Μαρτίου 1942, μέρα υπογραφής του κατοχικού δανείου μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, ανατίναξε το γερμανικό υποβρύχιο U-133.
Το U-133 ήταν από τα πρώτα γερμανικά υποβρύχια που είχαν φτάσει στη Σαλαμίνα. Κολύμπησε νύχτα από την ακτή του Πειραιά στον Ναύσταθμο της Σαλαμίνας, με έναν εκρηκτικό ωρολογιακό μηχανισμό δεμένο γύρω από τη μέση του. Ο Ιβάνωφ έβαλε τη βόμβα στο U-133 και αυτό ανατινάχθηκε έπειτα από περίπου δύο ώρες και βυθίστηκε μαζί με τα 45 μέλη του πληρώματός του.
Τον Μάιο του 1942, βύθισε μέσα στο λιμάνι του Πειραιά το ισπανικό ατμόπλοιο «San Isidore» που έκανε λαθρεμπόριο για λογαριασμό των ναζί.
Τον ίδιο μήνα, κατάφερε να εισχωρήσει στο Αεροδρόμιο του Ελληνικού, που τότε ήταν στρατιωτικό. Μεταμφιεσμένος σε Γερμανό στρατιώτη, μπήκε στο αεροδρόμιο μαζί με τη Γαβριέλλα Μυλωνοπούλου-Τζαβάρα και κόβοντας τα συρματοπλέγματα έριξε εκρηκτική σκόνη σε αεροπλάνα και βαρέλια καυσίμων. Στη συνέχεια, πυροδότησε ειδικό μηχανισμό, προκαλώντας ανατινάξεις. Παρόμοια ενέργεια πραγματοποίησε και στο Αεροδρόμιο της Ελευσίνας.
Τον Ιούλιο του 1942, προσπάθησε να οργανώσει σχέδιο εκτέλεσης του Μουσολίνι, όταν θα επισκεπτόταν την Αθήνα, όμως η επίσκεψη ματαιώθηκε.
Στις 3 Αυγούστου του 1942, τοποθέτησε μαγνητική νάρκη στο υποβρύχιο U-372, προκαλώντας ζημιές με αποτέλεσμα να μην μπορεί να καταδυθεί. Έτσι, βυθίστηκε εύκολα από τους Συμμάχους.
Είχε συμβολή και στο μεγάλο σαμποτάζ που πραγματοποιήθηκε από το Εργατικό ΕΑΜ στους κινητήρες των γερμανικών αεροπλάνων στο εργοστάσιο του Μαλτσινιώτη (ΠΥΡΚΑΛ Υμηττού).
Ο Ιβάνωφ καθόταν μόνιμα έξω από το εργοστάσιο, από το 1942, σαν ζητιάνος. Έκανε τις επαφές του με τους εργάτες σε μια κοντινή ταβέρνα. Oι εργάτες του ΕΑΜ έριχναν στους κινητήρες ρινίσματα σιδήρου, παξιμάδια από βίδες και άλλα μεταλλικά αντικείμενα και στη διάρκεια της πτήσης ο κινητήρας έσπαγε ή πάθαινε εμπλοκή.
Σύμφωνα με μια περιγραφή, «πήγαιναν το πρωί στη δουλειά τους με το στόμα γεμάτο μεταλλικά θρύμματα. Αυτά τα φυσούσαν (έφτυναν) μέσα στις μηχανές των αεροπλάνων».
Μέχρι να καταλάβουν οι ναζί τι έγινε, πάνω από 400 κινητήρες σαμποταρίστηκαν, με αποτέλεσμα να συντριβούν πολλά αεροσκάφη στη Βόρεια Αφρική. Είναι ένα απο τα μεγαλύτερα σαμποτάζ του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Ιβάνωφ συνελήφθη ξανά, ύστερα από νέα προδοσία, στις 8 Σεπτεμβρίου 1942 και αφού το ποσό της επικήρυξης είχε αυξηθεί στα 2 εκατομμύρια δραχμές.
Καταδικάστηκε τρις εις θάνατον και στις 4 Ιανουαρίου του 1943 οδηγήθηκε στο απόσπασμα με τρεις συνεργάτες του. Χτυπώντας τους δήμιούς του προσπάθησε να δραπετεύσει, αλλά τον έδεσαν αιμόφυρτο σε έναν στύλο.
Προτού πέσει νεκρός, πρόλαβε να φωνάξει: «Ζήτω η Ελλάς! Ζήτω η Πολωνία!». Ήταν 32 χρονών.
Η μητέρα του έλαβε το 1944 τιμητικό δίπλωμα από τον διοικητή των συμμαχικών δυνάμεων στη Μεσόγειο Χάρολντ Αλεξάντερ, ενώ το 1962 τού απονεμήθηκε παράσημο από τη βρετανική κυβέρνηση.
Η Ελλάδα απένειμε το 1976 το «Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας» για τις υπηρεσίες του στην Αντίσταση. Στην Πολωνία υπάρχουν δρόμοι και σχολεία με το όνομά του, ενώ το 1972 γυρίστηκε κινηματογραφική ταινία αφιερωμένη στη δράση του στον πόλεμο. Ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης έχει δώσει το όνομά του σε αγώνες και στο γήπεδο του Συλλόγου, το «Ιβανώφειο».
Το 1985, η πολωνική κυβέρνηση έκανε δώρο στον ελληνικό λαό το άγαλμα που βρίσκεται στο Πάρκο των Εθνών, στη Θεσσαλονίκη. 30 Οκτωβρίου 1985, στην επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης από τη γερμανική κατοχή, έγινε η τελετή των αποκαλυπτηρίων.
Ένα πολωνικό στρατιωτικό όχημα μετέφερε τον ανδριάντα από την Πολωνία, ενώ ακολουθούσαν 400 Πολωνοί, που διένυσαν όλη τη διαδρομή από τη Βαρσοβία μέχρι τη Θεσσαλονίκη με τα ιδιωτικά τους αυτοκίνητα για να παραστούν στο γεγονός. Κείμενα, στα ελληνικά και στα πολωνικά, είναι χαραγμένα σε μπρούντζινες πλάκες στον ανδριάντα.
