Η εικόνα στη Νίκαια στις 19 Φεβρουαρίου 2026 αποτύπωσε με ωμό τρόπο το κλίμα που έχει διαμορφωθεί στη δημόσια Υγεία. Ο Άδωνις Γεωργιάδης πήγε στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο για εγκαίνια, ενώ γιατροί και νοσηλευτές κατήγγελλαν εξαντλητικά ωράρια και σοβαρά προβλήματα στις υποδομές, ακόμη και πλημμυρισμένη πτέρυγα. Στο προαύλιο παρατάχθηκαν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις.
Άνδρες της ΥΜΕΤ έκαναν χρήση χημικών και κινήθηκαν με κλομπ απέναντι σε υγειονομικούς και πολίτες που διαμαρτύρονταν. Δύο ειδικευόμενοι τραυματίστηκαν, ενώ καταγγέλθηκε και σύλληψη γιατρού. Λίγη ώρα αργότερα, ο υπουργός μιλούσε για «τραμπούκους της άκρας Αριστεράς», για αντικείμενα που εκτοξεύθηκαν, για κίνδυνο κατά της ζωής του. Η συζήτηση μετατοπίστηκε από τα προβλήματα του νοσοκομείου στη δική του σωματική ακεραιότητα.
Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται συστηματικά. Σε κάθε επίσκεψη, η ένταση μετατρέπεται σε πολιτικό επεισόδιο. Οι εργαζόμενοι παρουσιάζονται ως υποκινούμενοι, η κριτική ως σχέδιο αποσταθεροποίησης. Η ουσία χάνεται πίσω από χαρακτηρισμούς περί «κομμουνιστών» και «νοσηρών μειοψηφιών».
Στη Βουλή, κυβερνητικά στελέχη έφτασαν να ζητούν καταδίκη της «βίας των γιατρών». Η αντιστροφή της εικόνας δεν αναιρεί τα γεγονότα που καταγράφηκαν: χημικά σε υγειονομικούς, ασπίδες σε προαύλιο νοσοκομείου, τραυματισμοί.
Το ΕΣΥ λειτουργεί υπό πίεση. Εφημερίες καλύπτονται οριακά, τμήματα στηρίζονται στην υπερένταση των εργαζομένων, τα κενά παραμένουν. Όταν οι άνθρωποι που σηκώνουν αυτό το βάρος αντιμετωπίζονται ως αντίπαλοι, το ρήγμα βαθαίνει.
Η πολιτική ηγεσία της Υγείας οφείλει να εμπνέει εμπιστοσύνη και να δίνει λύσεις. Η επιλογή της σύγκρουσης και της στοχοποίησης επιτείνει την κρίση. Το ΕΣΥ χρειάζεται ενίσχυση και σοβαρότητα. Οι κορδέλες κόβονται σε λίγα λεπτά. Οι ευθύνες μένουν.
