Η φετινή Λίβερπουλ μοιάζει να έχει χάσει όχι μόνο βαθμούς, αλλά και την αγωνιστική της ταυτότητα. Κάθε εβδομάδα η ίδια εικόνα: αστάθεια, αμυντικά λάθη, έλλειψη καθαρού πλάνου και μια ομάδα που δείχνει να παραπατά.
Δεν είναι θέμα κακής τύχης. Δεν είναι ένα στραβοπάτημα. Είναι μια συνολική εικόνα που προβληματίζει. Όταν μια ομάδα με τέτοιο ρόστερ δεν μπορεί να επιβληθεί απέναντι σε αντιπάλους που παλεύουν για την επιβίωσή τους, τότε κάτι δεν λειτουργεί σωστά από την κορυφή μέχρι τον πάγκο.
Ο προπονητής έχει μερίδιο ευθύνης. Η ομάδα εμφανίζεται συχνά χωρίς συνοχή, χωρίς ένταση, χωρίς καθαρή ιδέα για το πώς θέλει να παίξει. Οι αλλαγές δεν βελτιώνουν την εικόνα, οι αντιδράσεις αργούν και η ψυχολογία μοιάζει εύθραυστη.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι δεν υπάρχει η αίσθηση αντίδρασης. Μια μεγάλη ομάδα όταν πιέζεται βγάζει χαρακτήρα. Η φετινή Λίβερπουλ βγάζει νευρικότητα. Και όσο η κατάσταση αυτή συνεχίζεται, η σεζόν κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια παρατεταμένη απογοήτευση.
Το όνομα και η ιστορία δεν αρκούν. Στο γήπεδο χρειάζεται σχέδιο, καθαρό μυαλό και αποφασιστικότητα. Και αυτά, προς το παρόν, λείπουν.
