Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας*
Το «Μητσοτάκης ή χάος» δεν είναι σύνθημα. Είναι διαπίστωση που προκύπτει από παρατήρηση πεδίου, σαν εκείνες που κάνεις όταν κάθεσαι σε καφενείο και ακούς πέντε διαφορετικές τηλεοράσεις να παίζουν ταυτόχρονα. Η αντιπολίτευση μιλάει όλες τις γλώσσες του θυμού, αλλά καμία της σύνταξης. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβει, γράφει μόνη της τον τίτλο της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης.
Στη συνέντευξη στον ΣΚΑΪ, ο πρωθυπουργός δεν σήκωσε παντιέρα σωτηρίας. Δεν είπε «χωρίς εμένα σκοτάδι». Αντιθέτως, το έσπασε ψυχρά: «Μητσοτάκης, ή Ανδρουλάκης, ή Κωνσταντοπούλου, ή Βελόπουλος». Με άλλα λόγια, πάμε με ονόματα, όχι με συνθήματα. Και εκεί ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα για τους απέναντι. Γιατί όταν τα ονόματα μπαίνουν δίπλα-δίπλα, το κάδρο θυμίζει συρτάρι με καλώδια. Πολλά, μπλεγμένα, κανένα να μην οδηγεί κάπου.
Η αντιπολίτευση δεν είναι ενωμένη. Είναι συγχρονισμένα ασύνδετη. Άλλος ζει μόνιμα σε κατάσταση αγανακτισμένου live stream, άλλος παριστάνει τον θεσμικό, ενώ κλείνει το μάτι στον λαϊκισμό, άλλος φωνάζει «δικαιοσύνη» χωρίς να λέει ποιος και πώς, και άλλος απλώς φωνάζει. Όλοι μαζί συνθέτουν ένα πολιτικό soundscape που θυμίζει συναγερμό αυτοκινήτου στις τρεις τα ξημερώματα – ενοχλητικό, επαναλαμβανόμενο, χωρίς πληροφορία.
Και εκεί έρχεται η ειρωνεία. Ο Μητσοτάκης δεν χρειάζεται να πει «είμαι η σταθερότητα». Αρκεί να μιλά με ημερομηνίες, διαδικασίες, θεσμικές λέξεις βαριές σαν έπιπλα υπουργείου. Η άλλη πλευρά κάνει τη δουλειά μόνη της. Μετατρέπει τη Βουλή σε αρένα συναισθημάτων, την πολιτική σε performance και την εναλλακτική διακυβέρνηση σε άσκηση φαντασίας.
Το gonzo συμπέρασμα δεν είναι ότι ο πρωθυπουργός παίζει το χαρτί του φόβου. Είναι ότι η αντιπολίτευση παίζει το χαρτί της ασυνεννοησίας με τέτοια συνέπεια, που το χάος παύει να είναι απειλή και γίνεται demo. Live. Σε επανάληψη.
Και έτσι, το δίλημμα δεν το στήνει ο θεσμός. Το εκπέμπει το περιβάλλον. Και όποιος κάνει ότι δεν το ακούει, απλώς έχει χαμηλώσει τον ήχο.
Υ.Γ. (συμβουλή επικοινωνιολόγου, για κορνίζα): «Η εξουσία δεν πέφτει από τον θυμό, πέφτει όταν ο θυμός αποκτήσει πρόταση. Όσο η αντιπολίτευση επενδύει στο συναίσθημα χωρίς αφήγημα, δεν απειλεί τον αντίπαλο, τον νομιμοποιεί».
*Της AWGMeta
