Κάθε φορά που βρέχει, αυτή η χώρα φοβάται. Όχι την κακοκαιρία — το κράτος φοβάται. Ένα κράτος που εδώ και χρόνια αποδεικνύεται ανίκανο να προστατεύσει τους πολίτες του, παρά τις βαρύγδουπες εξαγγελίες, τα «master plan» και τα επικοινωνιακά σόου περί επιτελικής αποτελεσματικότητας.
Μετά τη Μάνδρα, υποσχέθηκαν «ποτέ ξανά». Μετά τον «Ντάνιελ», μίλησαν για «ολική επανεκκίνηση». Σήμερα, όμως, η εικόνα είναι αμείλικτη: τίποτα δεν άλλαξε. Ούτε έργα ολοκληρώθηκαν, ούτε ουσιαστική αντιπλημμυρική θωράκιση έγινε, ούτε σχέδιο πρόληψης εφαρμόστηκε. Η χώρα παραμένει γυμνή απέναντι στα φαινόμενα που —υποτίθεται— γνωρίζουμε ότι θα ενταθούν λόγω της κλιματικής κρίσης.
Η Πολιτική Προστασία έχει μετατραπεί σε μηχανισμό αποστολής SMS. Αυτό είναι όλο. Το 112 έγινε άλλοθι. Άλλοθι για την απουσία έργων, για τα ρέματα που δεν καθαρίστηκαν, για τις υποδομές που έμειναν στα χαρτιά. Μηνύματα που έρχονται συχνά καθυστερημένα ή στέλνονται μαζικά για να καλύψουν την κυβερνητική ανεπάρκεια. Το SMS δεν σώζει ζωές όταν το νερό έχει ήδη μπει στο σπίτι.
Η κυβέρνηση γνώριζε. Το γνώριζε πριν. Το είδε να συμβαίνει. Το ξαναβλέπει σήμερα. Και παρ’ όλα αυτά, εξακολουθεί να λειτουργεί σαν θεατής της καταστροφής, εμφανιζόμενη κάθε φορά κατόπιν εορτής, με δηλώσεις συμπόνιας και υποσχέσεις αποζημιώσεων.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί άλλο να κρύβεται πίσω από την «κλιματική κρίση».
Η κρίση είναι γνωστή. Το ερώτημα είναι η διαχείριση — και αυτή απέτυχε παταγωδώς.
Μετά τον «Ντάνιελ» η κυβέρνηση είχε χρόνο, χρήμα και προειδοποιήσεις. Είχε ευρωπαϊκά κονδύλια, είχε τεχνικές μελέτες, είχε τραυματικές εικόνες που υποτίθεται πως θα λειτουργούσαν ως καμπανάκι. Και όμως, σήμερα η χώρα πνίγεται ξανά ακριβώς στα ίδια σημεία.
