Συνέντευξη στη Φιλίππα Ταμπάρη
Τις προηγούμενες ημέρες η εικαστική καλλιτέχνης Νατάσσα Ροδινού πραγματοποίησε τη δεύτερη ατομική έκθεσή της, με τίτλο «Ρίζες και Κλαδιά», στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή στην Κηφισιά, υπό την επιμέλεια της αρχαιολόγου και ιστορικού τέχνης, Ίριδας Κρητικού.
Η δουλειά της αντλεί έμπνευση από τη φύση, με θεματική και κεντρικό μοτίβο το «Δέντρο» ως σύμβολο της ανθρώπινης ύπαρξης και εξέλιξης, ενώ το έργο της χαρακτηρίζεται από τη χρήση μικτών υλικών, με έμφαση σε τρισδιάστατες οπτικές ποιότητες και στη σχέση φωτός και σκιάς.
Σε μία εποχή που ο άνθρωπος έχει χάσει και χάνει όλο και περισσότερο την επαφή του με το φυσικό περιβάλλον και με τις ρίζες του, τα έργα της Νατάσσας Ροδινού τον καλούν να επανασυνδεθεί με τη μητέρα φύση, ως το απόλυτο δημιούργημά της. Η έκθεση αυτή ήταν και η αφορμή για τη σημερινή μας συζήτηση.
«Ρίζες και Κλαδιά» ήταν ο τίτλος της δεύτερης ατομικής σας έκθεσης. Μιλήστε μας λίγο για αυτήν.
Οι «Ρίζες και Κλαδιά» είναι μία εσωτερική χαρτογράφηση. Οι «ρίζες» είναι ό,τι μας συγκρατεί όπως μνήμες, εμπειρίες, τραύματα, οικογενειακές αρχές και αξίες. Τα «κλαδιά» συμβολίζουν την εξέλιξη, την εξωστρέφεια, τον δρόμο προς το φως. Πηγή έμπνευσης για την έκθεση αυτή αποτέλεσε η ποιητική συλλογή του Έρμαν Έσσε «Δέντρα: Σκέψεις και Ποιήματα», όπου το «Δέντρο» παρουσιάζεται ανθρωπομορφικό, καθώς είναι μοναδικό όπως και ο άνθρωπος.
Εμπνέεστε πολύ από το φυσικό περιβάλλον. Πιστεύετε πως ο σύγχρονος άνθρωπος έχει απομακρυνθεί από αυτό και τι μήνυμα θέλετε να περάσετε για αυτό μέσα από την τέχνη σας;
Ναι, βέβαια, με την επανάσταση της τεχνολογίας και σε εποχές τεχνητής νοημοσύνης,είναι απόλυτη ανάγκη ο άνθρωπος να επιστρέψει στις «ρίζες»του. Με ενδιαφέρει να κάνω τον θεατή να σταθεί για λίγο και να «ακούσει» τις πραγματικές του ανάγκες, να νιώσει συναισθήματα από δραστηριότητες που έχει ξεχάσει, όπως να κάνει βόλτες στο δάσος, ποδήλατο στην ύπαιθρο, να ακούσει τα πουλιά και το θρόισμα των φύλλων, να νιώσει την αλμύρα της θάλασσας στο στόμα του.
Και, ναι, το μήνυμα είναι τα παιδιά μας να μεγαλώνουν παίζοντας με τα δέντρα,τα λουλούδια και τα χώματα και να μετράνε τα μπάνια το καλοκαίρι και όχι τα likes… Ζούμε σε μια εποχή όπου μεγαλώνουν μέσα σε οθόνες, μετρούν προβολές και followers, και παίζουν σε «πίστες», εγκλωβισμένα σε μία καρέκλα, αντί να αισθάνονται τον αέρα στο πρόσωπο όταν τρέχουν ελεύθερα στη φύση.
Και η φύση μάς προειδοποιεί και μας επιστρέφει την αδιαφορία που της δείχνουμε. Ίσως, η τέχνη να μπορεί να θυμίσει σε όλους κάτι από αυτήν τη χαμένη επαφή, γιατί αυτός ο τρόπος εκτόνωσης έχει επιφέρει επιθετικότητα στους νέους με τα γνωστά αποτελέσματα.
Στον διαγωνισμό της Dream Team International Art Awards, πήρατε το πρώτο βραβείο με το έργο σας «LaDivina 1957», που αναπαριστά την εμβληματική Μαρία Κάλλας στη Σκάλα του Μιλάνο, το 1957. Γιατί διαλέξατε αυτόν τον χαρακτήρα;
Η θεματική του διαγωνισμού ήταν το θέατρο/παγκόσμιος κινηματογράφος/μουσική/μιούζικαλ, το θέαμα γενικότερα.Δεν θα μπορούσα να φιλοτεχνήσω κανένα άλλο πρόσωπο που να αντιπροσωπεύει όλα αυτά μαζί. Λατρεύω την όπερα και η Μαρία Κάλλας είναι για μένα η απόλυτη ντίβα και τη θαυμάζω απεριόριστα. Η Κάλλας είναι μια μορφή βαθιά ελληνική,όχι μόνο στην καταγωγή, αλλά στο ήθος, στην τραγικότητα, στο πάθος,στο μέτρο. Γι’ αυτό και διάλεξα να αποδώσω με μικτή τεχνική το πορτραίτο της, με απόλυτο σεβασμό στη μνήμη και στο μεγαλείο της,σε ένα στιγμιότυπο από τον ρόλο της «Ιφιγένειας εν Ταύροις»,που ερμήνευσε το 1957 στη Σκάλα του Μιλάνο, για πρώτη φορά με ελληνικό έργο,σε διασκευή του Κριστοφ Γκλουκ. Ενσαρκώνοντας έναν δυναμικό ρόλο γυναίκας, που δεν οδηγείται απλώς στον βωμό σαν θήραμα, αλλά με τη μεγαλοπρέπεια της ιέρειας που στέκεται όρθια, που σκέφτεται, που αποφασίζει.Με ενέπνευσε ιδιαίτερα το εμβληματικό φόρεμα της παράστασης, ως προέκταση του ρόλου της Ελληνίδας πριγκίπισσας, το οποίο είχα την ευκαιρία να μελετήσω από κοντά σαν έκθεμα του Μουσείου Μαρία Κάλλας των Αθηνών.
Το ίδιο καλοκαίρι, του 1957, ήταν καρμικό για εκείνη, καθώς γνώρισε τον Ωνάση σε κοσμικό περιβάλλον της εποχής.Γι’ αυτό το έργο το ονόμασα «LaDivina 1957» και συνδέεται με τη θεματική μου ως μυθικό πρόσωπο: Μια Ελληνίδα «θεά», με ελληνικές «ρίζες» και «κλαδιά» που απλώνονται μέχρι τον ουρανό,αγγίζοντας το Θείο («La Divina» σημαίνει «η θεϊκή»).
Στο τέλος της βράβευσής σας είπατε «να μην σταματάτε ποτέ να ονειρεύεστε». Τι σήμαινε αυτή η δήλωση για εσάς;
Γιατί το μήνυμα είναι «να μη σταματάμε να ονειρευόμαστε» και το είπα στα βραβεία δημόσια! Ήμουν πολύ συγκινημένη εκείνη τη βραδιά και μου βγήκε αυθόρμητα,ήταν μια υπενθύμιση πρώτα για εμένα. Και ήθελα να το μοιραστώ.Το όνειρο είναι μορφή αντίστασης,είναι αυτό που μας παρακινεί να συνεχίζουμε. Πρέπει να επιμένουμε με σκληρή δουλειά σε αυτό που πιστεύουμε, με όλες μας τις δυνάμεις και να τολμάμε.Και ποτέ δεν είναι αργά…
Τι θα θέλατε να έχει πάρει ο θεατής φεύγοντας από την έκθεσή σας;
Ένα συναίσθημα. Τη συγκίνηση.Μια μικρή αναδρομή στην παιδική του ηλικία… Τα έργα μου είναι βιωματικά.Αν φύγει λίγο πιο «ζωντανός», τότε το έργο έχει, ήδη, βιωθεί μέσα του.
