Κάθεσαι να γράψεις για μπάλα και βλέπεις στην τηλεόραση σε απευθείας μετάδοση να πέφτουν μπόμπες και πύραυλοι και να σκοτώνουν κόσμο.
Τι να κάτσεις να γράψεις, ρε, πλάκα κάνουμε τώρα; Για τον Ταμπόρδα και τον Αντρέ Λουίζ ή για την κυρά του Γιόκιτς που διαφημίζει εσώρουχα και προκαλεί εγκεφαλικά, όπως λένε οι τίτλοι στα ρεπορτάζ; Ξέρεις τι διαπίστωσα, μαστοράκο; Ότι ο λαός τα ξεπετάει αυτά με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Το έχει συνηθίσει. Ειδικά η νεολαία, νομίζει ότι βλέπει βιντεάκια και δεν συγκινείται. Δεν νοιάζεται καθόλου, ρε. Ό,τι έκανε, συνεχίζει να κάνει. Να ποστάρει τις π@π@ριές της στα social media και να περιμένει like. Δεν την ενδιαφέρει ο πόλεμος.
Περπατούσα στην Ερμού και έρχεται ένα ζευγαράκι με κάμερα κι ένα μικρόφωνο και με ρωτάει ένα βλαμμένο: «Έχετε απατήσει ποτέ τη σύζυγό σας;». Τη ρωτάω κι εγώ: «Εσύ ξέρεις τι είναι η Μέση Ανατολή;». Απάντησε όταν ο ήλιος είναι στη μέση του ουρανού.
Της έδωσα συγχαρητήρια και έφυγα.
