Ο Γεωργιάδης «κατάργησε» το οκτάωρο

Την ώρα που οι πολίτες της χώρας έχουν κυριολεκτικά λιώσει από τις πολύ υψηλές θερμοκρασίες, την ώρα που περισσότερα από 500.000 στρέμματα έχουν καεί μέσα σε έναν πραγματικά πύρινο Ιούλιο, με την κοινή γνώμη ανήμπορη πια και αποκαμωμένη από τα απανωτά χαστούκια της… πολιτικής της μοίρας, θυμήθηκε Αύγουστο μήνα -που είναι παχιές οι μύγες, όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας- ο Άδωνης Γεωργιάδης, να ανατρέψει πλήρως όλα τα εργατικά δικαιώματα και τις κατακτήσεις δεκαετιών. 

Ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης ήρθε να θεσμοθετήσει το εργασιακό ημερήσιο 16ωρο και, όταν ακούστηκαν οι πρώτες αντιδράσεις, έσπευσε να το φτιασιδώσει, μιλώντας για… δύο εργασιακά 8ωρα στην ίδια ημερολογιακή μέρα! Δύο οκτάωρα, σε δύο εργοδότες, 16 ώρες δουλειάς δηλαδή, σε ένα πλήρως ελαστικοποιημένο σύστημα, που το 8ωρο μπορεί να γίνει και 9ωρο και 10ωρο στα χέρια ενός κακού εργοδότη.

Με το νέο εργασιακό μόρφωμα, ο εργαζόμενος δύναται να βρεθεί να δουλεύει 18 και 20 ώρες την ημέρα και, αν σε αυτές έρθει και προσθέσει κανείς και τον χρόνο των μετακινήσεων για να πάει κανείς στη δουλειά του και να γυρίσει, αλλά και να πάει και από τη μια δουλειά στην άλλη, μπορεί σε μια πολυδαίδαλη πόλη όπως είναι η Αθήνα με το καθημερινό κυκλοφοριακό χάος, να χρειάζεται να βρίσκεται τουλάχιστον 20 ώρες στη δουλειά και στο δρόμο!

Αυτό είναι το νέο μοντέλο του εργασιακού μεσαίωνα που ευαγγελίζεται η νεοφιλελεύθερη -για να μην ξεχνιόμαστε- κυβέρνηση Μητσοτάκη, με τους δανεικούς εργαζόμενους και τις εργασιακές σχέσεις-«λάστιχο». Κάθε έννοια μέτρου φαίνεται πια πως έχει χαθεί οριστικά, μην κρατώντας ούτε τα προσχήματα. Η έννοια του απαραίτητου χρόνου για την οικογένεια, το μεγάλωμα των παιδιών, τον ελεύθερο χρόνο που πρέπει να έχει κάθε πολίτης για να τον αφιερώσει στον εαυτό του -γιατί όπως έλεγε και ο Ρήγας Φεραίος «όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά»- είναι έννοιες ξένες προς τον αρμόδιο υπουργό, που επιχειρεί -όπως έγινε και με το πρόσφατο νομοθέτημα για την έξοδο στη σύνταξη στα 74 (!) χρόνια- να ξεθεμελιώσει ό,τι κατακτήθηκε με αγώνες, αίμα και ποτάμια ιδρώτα. Ο εργαζόμενος-«λάστιχο», μπορεί πια να γίνεται παιχνίδι στα χέρια σκληρών εργοδοτών και εξάρτημα μιας μηχανής του κιμά, που αλέθει τον άνθρωπο και τα δικαιώματά του.

Προεκλογικά έταζαν αυξήσεις και παροχές, τώρα αυξάνουν τα έτη και τις ώρες εργασίας. Την ίδια ώρα «ροκανίζουν» και τις υποτιθέμενες αυξήσεις στους αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού, που τα… ψίχουλα τα επιστρέφουν και μάλιστα με τόκο, μέσω της εισπήδησης σε άλλο φορολογικό συντελεστή. Το αποτέλεσμα, οι παραιτήσεις να πέφτουν βροχή και στην κυβέρνηση να… κρατούν για την ώρα ομπρέλα.

Ένας πραγματικός εργασιακός Αρμαγεδδών, που κανείς δεν γνωρίζει πόσο ακόμη θα κονιορτοποιήσει, με τεχνάσματα και τερτίπια, τις όποιες ικμάδες δικαιωμάτων έχουν απομείνει στη φαρέτρα των Ελλήνων εργαζομένων. Ένα νέο καθεστώς γαλέρας, που απέχει πολύ από τα όσα συμβαίνουν στην υπόλοιπη Ευρώπη, όταν για παράδειγμα οι Ισπανοί ήρθαν και υιοθέτησαν τη λογική του 35ώρου ως χρόνου εργασίας για το σύνολο της εβδομάδας.