Εγώ δεν είμαι ο Μανεσιώτης να ξέρω ιστορικά γεγονότα που δεν ξέρουν ούτε καθηγητές ιστορίας για να συγκρίνω με διάφορα «τότε και τώρα». Δεν είμαι ο Ρουμελιώτης για να έχω κονέ με τις σκεπτομορφές που θα μου έλεγαν τι συμβαίνει. Δεν είμαι καν ο Σακελλαρίου να ξέρω μέσα από τις διάφορες Motor Oil πού θα πάει αυτός ο πόλεμος. Ούτε η Τσετσέκου ή ο Δοντάς ώστε, μέσω της εμπειρίας μου και της επαφής με τον κόσμο, να βγάλω συμπεράσματα και χρονογραφήματα. Και φυσικά δεν είμαι ο Σκορδίλης ή ο Κοντοπάνος να τα ελέγχω όλα. Είμαι ένας 35χρονος που μπορεί εκτός (ή και εντός) γραφείου να συζητάει για μπάλα με τον φίλο μου τον Κουτσονικολή, αλλά μέσα σε αυτό έχει μάθει να παρατηρεί, να φιλτράρει και να προσπαθεί να καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει. Εγώ λοιπόν, μέσα από τα δικά μου μάτια και κρίνοντας τις εξελίξεις μέρα με τη μέρα, βλέπω ότι ο κόσμος οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε ένα περιβάλλον κρίσεων και διαχωρισμών. Και βλέπω ότι όσο περνάνε τα χρόνια αυτό που ορίζει την ανθρωπότητα και την εξέλιξή της είναι τα λεφτά. Και στα λεφτά αρέσουν τα λεφτά. Οπότε…
Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Μέση Ανατολή δεν είναι απλώς ένας ακόμη πόλεμος σε μια «μακρινή» γωνιά του πλανήτη. Είναι ένας μηχανισμός αναδιανομής πλούτου — από τους πολλούς προς τους λίγους. Και αυτό φαίνεται ήδη, όχι στα χρηματιστήρια, αλλά στην καθημερινότητα των ανθρώπων.
Ο πόλεμος ανεβάζει το κόστος της ενέργειας, των μεταφορών, των πρώτων υλών. Αυτά όμως δεν τα πληρώνουν οι εταιρείες. Τα πληρώνει ο άνθρωπος που θα δει τον λογαριασμό ρεύματος να ανεβαίνει, το καύσιμο να γίνεται είδος πολυτελείας, το καλάθι του σούπερ μάρκετ να μικραίνει. Και την ίδια στιγμή, κάποιοι άλλοι —λίγοι— βλέπουν τα περιθώρια κέρδους τους να διευρύνονται.
Η μεσαία τάξη πιέζεται ξανά. Όχι με θεαματικό τρόπο, αλλά αργά, καθημερινά, σχεδόν ανεπαίσθητα. Ένα ευρώ εδώ, δύο εκεί. Μέχρι που στο τέλος του μήνα δεν βγαίνει ο λογαριασμός. Και τότε αρχίζει η πραγματική ανισότητα.
Γιατί ο πλούτος δεν καταστρέφεται σε αυτούς τους πολέμους. Μεταφέρεται. Συγκεντρώνεται. Και όσο οι κρίσεις διαδέχονται η μία την άλλη, τόσο οι ίδιοι άνθρωποι γίνονται πιο ευάλωτοι και οι ίδιοι μηχανισμοί πιο ισχυροί.
Οπότε ναι, μπορεί να μην ξέρω γεωπολιτική. Αλλά αυτό που βλέπω είναι απλό: κάθε τέτοια κρίση κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους υπόλοιπους πιο αδύναμους. Και αυτή η ψαλίδα, ανοίγει. Κι άλλο. Και επικίνδυνα.
