Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας*
Υπάρχει μια στιγμή, λίγο προτού αρχίσουν οι σειρήνες να ουρλιάζουν και λίγο μετά τις πρώτες δηλώσεις των ηγετών, που η αλήθεια δεν πεθαίνει, απλώς εκτελείται. Δεν πέφτει στο πεδίο της μάχης από εχθρική σφαίρα. Στήνεται στον τοίχο από τους ίδιους εκείνους που υπόσχονται να τη σώσουν. Από στρατηγούς με καθαρές στολές, από κυβερνήσεις με βαρύγδουπες λέξεις, από κανάλια που διψούν για θέαμα, από επαγγελματίες πατριώτες που πουλάνε συγκίνηση με το κιλό και τρόμο με το δελτίο.
Ο πόλεμος δεν αρχίζει με πυραύλους. Αρχίζει με λέξεις. Με λέξεις καλογυαλισμένες, πειθαρχημένες, στρατευμένες. «Αμυντική απάντηση», «Παράπλευρες απώλειες», «Αναγκαία επιχείρηση». Η φρίκη βαφτίζεται «καθήκον», το αίμα γίνεται στατιστική, ο ανθρώπινος πόνος μετατρέπεται σε χάρτη με βελάκια και χρωματιστές ζώνες. Και το κοινό, κουρασμένο, φοβισμένο, υπνωτισμένο, καταναλώνει το ψέμα σαν να είναι ζεστό ψωμί.
Η αλήθεια είναι άβολη στον πόλεμο, γιατί δεν χωράει σε συνθήματα. Δεν βολεύει καμία σημαία. Δεν φωνάζει «ζήτω» ούτε στέκεται προσοχή. Η αλήθεια λέει ότι οι περισσότεροι πόλεμοι πλασάρονται σαν σταυροφορίες του καλού, ενώ είναι λογιστικές πράξεις συμφερόντων. Ότι πίσω από τα μεγάλα ιδανικά συχνά κρύβονται αγωγοί, σφαίρες επιρροής, εξοπλιστικά συμβόλαια, εσωτερικές πολιτικές ανάγκες και η παλιά αχόρταγη αρρώστια της εξουσίας να αποδείξει ότι μπορεί να συντρίψει, άρα υπάρχει.
Και τότε εμφανίζονται οι έμποροι της βεβαιότητας. Οι φωνακλάδες των πάνελ. Οι στρατηγοί του πληκτρολογίου. Οι υστερικοί ιεροκήρυκες του μίσους. Όλοι τους ξέρουν τα πάντα από τον καναπέ, όλοι ζητούν κλιμάκωση, όλοι διψούν για «αποφασιστικότητα», αρκεί να μη χρειαστεί να ακούσουν το κλάμα ενός παιδιού κάτω από τα ερείπια. Γιατί ο πόλεμος είναι πάντα ηρωικός από μακριά και πάντα κτηνώδης από κοντά.
Η αλήθεια σκοτώνεται πρώτη γιατί αν επιζούσε θα έκανε τον πόλεμο αδύνατο. Θα ξεγύμνωνε τους δημαγωγούς, θα ξεφτίλιζε τις δικαιολογίες, θα έδειχνε ότι πίσω από κάθε θριαμβευτική ανακοίνωση υπάρχουν μάνες που περιμένουν νεκρούς και πόλεις που γίνονται στάχτη για να βγουν κάποιοι ισχυροί λίγο πιο ισχυροί.
Για αυτό το πρώτο καθήκον κάθε ελεύθερου ανθρώπου δεν είναι να διαλέξει στρατόπεδο μέσα στον παραλογισμό. Είναι να σώσει την αλήθεια από τους δολοφόνους της. Πριν να έρθει η σειρά των ανθρώπων.
*Της AWGMeta
