Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έχει κάθε δικαίωμα να θέλει νίκες, τίτλους και ανταγωνισμό. Εκεί που τα πράγματα αρχίζουν να μπερδεύονται είναι όταν το παράπονο γίνεται μόνιμο καθεστώς και συνοδεύεται από έναν μισθό 550.000 ευρώ την ημέρα. Γιατί τότε η γκρίνια ακούγεται λιγότερο σαν αγωνιστική ανησυχία και περισσότερο σαν κακομαθημένη απαίτηση.
Ο CR7 διαμαρτύρεται ότι η Αλ Νασρ δεν έχει την ίδια «πολιτική δύναμη» με άλλους συλλόγους. Όμως βρίσκεται σε ένα πρωτάθλημα που χτίστηκε γύρω από το όνομά του, με κανονισμούς που δεν τον αδικούν και με επενδύσεις άνω των 100 εκατ. ευρώ μόνο φέτος. Αν αυτό λέγεται υποστήριξη δεύτερης ταχύτητας, τότε τι να πουν οι υπόλοιποι;
Το να αρνείται να αγωνιστεί για «λόγους δυσαρέσκειας» δεν είναι μήνυμα ηγεσίας. Είναι μήνυμα αποστασιοποίησης. Και ειδικά όταν πλησιάζεις τα 41, η εικόνα του παίκτη που πιέζει, απειλεί με φυγή και αφήνει αιχμές, μάλλον φθείρει περισσότερο το δικό του προφίλ παρά το πρότζεκτ της λίγκας.
Η Σαουδική Αραβία επένδυσε στον Ρονάλντο για να δώσει κύρος και ώθηση. Εκείνος, όμως, μοιάζει να ξεχνά ότι δεν βρίσκεται πια στη Μαδρίτη ή στο Μάντσεστερ, αλλά σε ένα πρωτάθλημα που του έδωσε τα πάντα πριν προλάβει να αποδείξει οτιδήποτε. Αν θέλει να φύγει, μπορεί. Αν θέλει να μείνει, ας ηγηθεί. Γιατί ο ρόλος του «αδικημένου σταρ» δεν ταιριάζει σε κάποιον που πληρώνεται σαν αυτοκράτορας.
